Deze post is eerder verschenen als column op Sevendays.nl

Eten heb ik al ingeslagen, de kussens zijn naar beneden gehaald en ik wilde de antenne al op Hollywood gaan richten, maar je schijnt de Oscars hier al live te kunnen zien zonder geknutsel. Ik ben er klaar voor, een nachtje doorhalen om de uitslag van de Oscars te zien.Niet dat ik zo veel genomineerde films heb gezien. Om eerlijk te zijn geen. Maar het gaat ook om de hele show er omheen. De kleding van de sterren, de extreem korte of juist enorm lange speeches en natuurlijk de winnaars zelf.

Ondanks al dat leuks dat er te zien is, is het mij nooit gelukt om het einde van de uitreiking te halen. Het tijdsverschil werkt immers niet al te veel mee. Maar ook veel Amerikanen halen het einde niet, of kijken zelfs helemaal niet.
Nu ook de adverteerders begonnen te klagen heeft de organisatie het anders aangepakt: er zijn nu twee keer zoveel nominaties en de juryleden moeten nu niet één winnaar aankruisen, maar de genomineerden rangschikken van plaats tien naar één.

Ik ben benieuwd, ze zeggen dat het nu veel spannender moet worden. Ik maak me wel zorgen, als de uitreiking nog langer gaat duren door die extra genomineerden val ik zeker halverwege in slaap: of het nou spannend is of niet. Ik kan natuurlijk de hele uitzending opnemen om de dag erna te gaan kijken, maar dan is de spanning weer weg omdat je de winnaars toch al op de een of andere manier te weten bent gekomen. Ik kom er niet uit.

Wat zou jij doen?

Hij kijkt nog even op zijn Blackberry voordat hij zijn auto instapt. Van Geel smste dat hij op weg was naar Pauw & Witteman voor dat debat en voor de zekerheid checkte hij nog even na of de lijsttrekker van de CDA fractie in Nieuwkerkeradeel wel echt een man was.

Terwijl hij op de achterbank zat besefte hij zich wat hij in zijn hoofd had gehaald na de kabinetsval. Demissionair, het spookte in zijn hoofd. Hij had er ervaring mee, maar het voelde deze keer toch anders. Alsof iedereen hem nu echt zat was geworden en de laatste maanden alleen maar gebruikte om hem dwars te zitten.
Eerst die AOW hervorming die niet meer doorging en achter de schermen werden er al meer verklaringen voorbereid. Na de AOW zou Uruzgan komen, de Hypotheekrenteaftrek en daarna de bezuinigingen. Daarna zouden ze hem persoonlijk gaan raken, z’n nieuwe dienstauto moet worden geannuleerd en die crisistoeslag kon hij met terugwerkende kracht terugbetalen. Ze waren immers controversieel verklaard.
Vertwijfeld keek hij naar buiten. “Waar is het fout gegaan?” Hij haalde zijn herinneringen langs de achterkamertjes van zijn geheugen. Het lettergrepen inslikken was veel minder geworden, hij straalde nu wel gezag uit en Maxime is zelfs op zijn verzoek gestopt met twitteren vanuit de Trêveszaal.

De wagen stopte. Voor het uitstappen keek hij nog snel naar het schermpje. In zijn afwezigheid was een verbod op kroketten in de kamerkantine door de kamer geloodst. Daar ging zijn favoriete snack, de enige die hij mocht declareren.

Verslagen liep hij het Binnenhof op, ” Juni, geen dag langer” prevelde hij nog zachtjes.

CCfoto by NewsPhoto!

Sinds de Volkskrant de helft van de krant op tabloid formaat drukte en de andere helft op broadsheet formaat voelde het voor mij al niet helemaal goed. Was er eerst een bepaalde samenhang in de krant, nu voelde het alsof de Volkskrant van de een op andere dag schizofreen was geworden.

Het eerste katern was nog wel gedrukt op het oude formaat, maar het was niet meer compleet doordat veel onderdelen waren overgeheveld naar het tweede katern. Wat overbleef waren wat goede berichten, een paar kilo ANP kopij en een aardige opiniepagina.
Met de aankondiging van het tweede katern werd er trots geschreven dat er elke dag een ander thema zou zijn. Sprankelende woorden als ‘Jong’ ‘Sport’ en ‘Film’ zouden de leidraad van de inhoud in dit katern worden. Voor mij als lezer las het als de chaos in drukinkt.
Op de dag met het thema ‘Sport’ één pagina sport en daarna 13 pagina’s cultuur. Jammer dat op de dag met het thema ‘Boeken & Cultuur’ er 13 pagina’s sport waren en het cultuurnieuws in een hoekje was weggestopt. De thema’s zorgen voor geforceerde artikelen waarbij de kwaliteit en de gemoedsrust van de lezer het slachtoffer zijn.
Als je dan door deze verschrikkingen bent gekomen en op maandagochtend de krant uit de bus haalt, dan is de Volkskrant zo dun dat je vreest dat de helft is opgestookt op de redactie omdat de verwarming door bezuinigingen niet meer aan mag van Van Thillo.
Een dag per week heb ik over dit niets te klagen. De krant op zaterdag heeft overal een gelik formaat, een mooie en heldere indeling en is dik genoeg om de week daarna de openhaard hier mee aan te steken. Het is niet zozeer het formaat dat van belang is, maar de combinatie van het formaat met de indeling.

Dat de Volkskrant volledig in tabloidformaat zal worden gedrukt is een stap naar de goede richting. Jammer dat het zo laat gebeurt, dat er zoveel gerotzooi aan vooraf moest gaan en het nu te laat is om volledig over te stappen op het iets chiquere en grotere Berliner formaat.

Weer wat meer ruimte op de keukentafel voor de andere kranten.

CCfoto by Marco Raaphorst

Auto’s vlogen de vluchtstrook op, mensen sprongen huizen binnen en iedereen zat vastgekluisterd aan de tv en de radio. Een aantal minuten van totale verwarring. Van de tijd van Kramer die niet op het bord stond naar de verkeerde wissel die zorgde voor het verlies van een gouden medaille en een record.

Nou zou het me niet verbazen dat dit weer een nieuwe stunt is van de marketingafdeling van Becel. Nadat Henk Gemser mensen een hartverzakking gaf door lukraak wat te schreeuwen was het tijd voor iets nieuws. Iets groots, out of the box. Het moest knallen en een link hebben met de olympische spelen en natuurlijk met ruime aandacht in de media met wat hulp van ANP pers-support.
Eerst werd iedereen wat opgewarmd door de kansrijk geachte viermanspop zichzelf terug te laten trekken en door Kramer verkeerd te laten wisselen waren miljoenen mensen diep geschrokken.  Ze voelden de eerste hartkloppingen al opkomen. Hyperventilerend van verslagenheid en woede werden ze weer mooi op het belang van Becel gewezen.

Aan Henk Gemser om de actie af te sluiten met een luid “Dát kan beter!”, om vervolgens voor Kramer uit zijn broekzak  een medaille van goudkleurig plastic te halen. “Als dank voor zijn geweldige medewerking”, aldus de afdeling marketing van Becel.

CCfoto by Robert Scales

Na dagen opwarmen ben ik er klaar voor. Het enige echte koningsnummer voor Nederland op de spelen komt er nu eindelijk aan, na al die uren van vooruitblikken, gokken en analyseren is het dan toch tijd. Mart leidt het nog even in en dan kunnen we gaan.

Het voelt heel zen om zo’n lange tijd al die aanmoedigingen langs je oren te laten glijden terwijl je de tijden meeschrijft. De eerste paar minuten voelt het snel en gaat het prima, makkelijker dan gedacht. Ik ga er nog even goed voor zitten terwijl er een hels kabaal uit de tv komt.
Nu de eerste minuten zijn geweest voel ik de verzuring al komen. Er gaat een zak chips open en de tijd tikt verder weg. De tv heeft het nog over Ben Cramer en gouden medailles, maar ik kijk nog dapper door. Een nieuw record, dat is het doel.
Uiteindelijk kan ik dit ook niet volhouden. De commercials over bobsleeën, loterijen en oranje wanten werken als zoutzuur op mijn ogen. Ik probeer nog wat kracht eruit te persen en met moeite sleep ik mij tot het einde. Met open mond nader ik de finish en voel ik weer wat anders dan zuur.

Net voor het einde wordt ik neergesabeld door het typische commentaar van Mart Smeets dat door de kamer schalt, terwijl Ria Visser zijn hand probeert vast te houden als ondoorzichtige flirtpoging. ‘As we talk…’ is voor mij de laatste klap. Het einde net niet gehaald, ik zap door naar de skicross op eurosport.

Zware kost, zo’n dweilpauze.

November 2008 stapte ik over naar het adres waar ik nu zit. En zoals vaak vind je juist op zondagmiddag vaak weer oude dingen waarvan je het bestaan al vergeten was. Zoals de smalbeeld versie van MadebyJoca in de tijd dat ik nog bij blogspot zat.
De links zijn dood en de titels verwijzen nu naar de berichten op MadebyJoca.com, maar verder is het nog precies zoals het toen was. Klik.

Deze post is eerder verschenen als column op Sevendays.nl

Heb ik het over mezelf afgeroepen? Altijd wuifde ik het weg als gezeur als mensen erover begonnen en ik zou er zelf prima mee kunnen leven. Mooie woorden, maar ik neem ze nu direct terug. Geen warm water hebben met dit weer is niet vervelend, het is ook nog eens geestdodend, frusterend en de kou irriteert tot in de topjes van mijn ijskoude vingers.

Natuurlijk heb ik wel geprobeerd om koud te douchen. Het geeft ook wel een verkwikkend gevoel zo in de ochtend, maar als je één stap buiten zet is het ook gelijk daarmee afgelopen. Een en al kou is het enige dat je voelt. Ook een warme verwarming geeft niet hetzelfde gevoel als een lekker warme douche.

Ondertussen blijf ik dan met ijskoude tenen en vingers zitten die met geen mogelijkheid te verwarmen zijn en het gaat nu ook tussen de oren zitten. Bij het horen van het woord ‘Winterspelen’ zie ik de ijspegels aan mijn handen al groeien. Sven kan 10 gouden medailles bij elkaar schaatsen, het kan me niks schelen zolang ik geen warme douche heb.

Nou is het koude gevoel niet eens het ergste. Nog vervelender is het wachten op de monteur, waardoor ik niet eens het huis uit kan nu ik eens vakantie heb. Elke ochtend komt er weer een, om vervolgens te zeggen dat ze in de middag bellen voor een nieuwe afspraak de dag erop.

Af en toe werkt de geiser opeens weer en komt er wat warm water uit de kraan, maar als ik dan vol blijdschap de douche in spring is het water weer kouder dan in de Noordelijke IJszee. Totaal gedesillusioneerd kan ik dan weer de ijspegels van mijn handen breken terwijl ik wacht op die ene dag: de dag waarop ik weer warm kan douchen.

Dan is leven zonder elektriciteit en verwarming toch makkelijker, of had ik dat nou niet moeten zeggen?

CCfoto by fanfan2145