Welkom op MadebyJoca! Het dagelijks blog van mij dat maatschappelijk zinnig gebrabbel combineerd met persoonlijke belevenissen. Abonneer je ook op de rss feed zodat je altijd op de hoogte blijft van nieuwe berichten op MadebyJoca.
(dit bericht verdwijnt automatisch als je een nieuwe pagina bezoekt, let op: Hiervoor moet je browser wel cookies accepteren)
Aangezien het halve peloton aan de doping schijnt te zitten draaien de controle bureaus in de aanloop naar de tour overuren. Iedere deelnemer wordt driedubbel doorgelicht, 24 uur in de gaten gehouden door middel van een gps zender en plasjes van jaren geleden worden nog even gecheckt.
Het zijn fantastische tijden voor de dopingcontroleurs en natuurlijk voor de dopingdokters die hun status in het circuit zien groeien naar ongekende hoogte. Op de vrijdagmiddag borrel wisselen ze nog snel de nieuwste epo soort uit en natuurlijk testen ze het spul ook nog zelf uit om de wielerronde van hun thuisstad onverwacht te winnen.
“Plasje blauw, Plasje groen. Als dopingcontroleur heb je altijd wat te doen!” kraaien de controleurs uit blijdschap. En ondertussen gaan ze verder, op weg naar een dopevrije tour worden ook niet-wielrenners compleet ontleed. Want stel je voor dat die schaker opeens de tour wint en dat die Pechstein plots zo hard met haar schaatsen aan fietst in de vrouwentour dat ze de manneneditie voorbijfietst. Het zou een schandaal zijn.
Iedereen slikt dope alsof het zoete koek is, wielrenners zetten de trend maar uiteindelijk neemt de hele samenleving dit over. Bij mij in de klas loopt er al in die testosteron slikt en sindsdien is hij onmogelijk te verslaan met gym. De rest is hyperactief door Golden Power, poor man’s doping van de aldi.
De kleuters uit de buurt racen nu door de straat op hun driewielers sinds hun grote idool Thomas Dekker ze heeft geleerd dat dynepo prima te gebruiken is bij talentjes. De flitspaal om de hoek draait tegenwoordig overuren en daarom doet de politie een proef met spierversterkers bij flitspalen en stoplichten.
Stoppen is makkelijker gezegd dan gedaan, er worden bovenmenselijke prestaties verwacht en er moeten genoeg dopinggevallen blijven om de enorme doping business aan het draaien te houden. Ik vrees dat er straks de mensen die geen doping gebruiken eruit worden gegooid. Omdat er anders niemand overblijft.
Of ik aan de doping zit? Uiteraard, ik heb me net laten inspuiten met een nieuw kuurtje gendoping. Cruijffiaans spelinzicht, met het goudvisgen van Phelps, goudgen van Kramer en het kanariegen van een niet nader te noemen Braziliaanse international.
De olympische kiloknaller komt eraan, als ze me niet betrappen.
CCfoto by Vaprotan
De laatste jaren dook het af en toe in het nieuws op, wanneer het midden in de komkommertijd was, dat er weer ergens een schip was gekaapt door piraten uit Somalië. Het werd even gelezen en het leven ging weer verder. Maar de laatste tijd zijn de kapingen meer in de aandacht gekomen.
Want die eerste onopgemerkt kapingen hebben genoeg opgebracht voor zwaarder geschut, bewapend met raketwerpers op Japanse rubberboten met staalcoating varen ze de oceaan af op weg naar slachtoffers. Olietankertje hier, vrachttankertje daar. Wat dood en verderf, en met het losgeld nog een raketwerper kopen!
Maar dit kan natuurlijk niet zo doorgaan, dus de marine bewaakt schepen en de beveiliging van een schip wordt zelf ook steeds beter. Hoe valt er namelijk te vechten tegen piraten? Simpel, boen het hele schip met groene zeep. Gooi er glasscherven in en gooi af en toe een emmer kokend water over een piraat.
Dit is voor de Somalische piraten natuurlijk de druppel, jaren wordt je niet serieus genomen als crimineel en dan krijg je eindelijk wat roem. Gaan ze je bestrijden met die haram groene zeep. En als je dan uiteindelijk compleet glibberig wordt opgepakt wordt je ook nog naar zo’n rotland als Nederland gebracht en mag je niet eens je familie laten overkomen.
Tijd voor actie, en daarom is er sinds deze week een vakbond voor Somalische piraten opgericht die de rechten van deze criminelen moet beschermen. Er moet in ieder geval een pot komen waarmee de gewonden kunnen worden behandeld en een verdrag met Nederland om de hele familie over te laten komen bij arrestatie.
Verder is een belangrijk punt dat de piraten serieus moeten worden genomen, anders halen ze voor niks die dure raketwerpers van de zolder. Groene zeep met kokend water is zo ordinair, ga dan gewoon voor een aanval met torpedo’s zodat de piraat nog een heldendood kan sterven zonder gezichtsverlies te lijden.
Mensen, steun de Somalische piraten en wordt allen tientjeslid. U ontvangt een gratis kaping.
CCfoto by craynol
Voor de mensen die meelezen sinds januari is het verhaal van de kantinewand al bekend. Opdracht was om een patroon te bedenken et voilà, het ging nog goed ook. Het patroon zou zelfs (met nog 2 andere) echt worden uitgevoerd op de kantinewand. Maar dat was dus medio januari.
Maanden was er geen enkel bericht over dat patroon en ik stelde me tevreden met de gedachte dat het vast hel mooi zou worden uitgevoerd waardoor ik vast wel trots kon zijn op het resultaat. Uiteindelijk kwam er dus een gesprek, met een fataal bericht: “We gaan het zelf schilderen! Leuk hè?” Snel werden ook nog de mogelijkheden als behang met het patroon laten maken doorgesproken en toen was het gesprek te einde.
Nu zitten ik en J. dus met een groot probleem, het is eigenlijk bijzonder flauw. Maar als ‘prijs’ moeten we zelf dat patroon gaan schilderen op een vrije dag terwijl de anderen gezellig buiten zitten te luieren. Alsof je een reis wint naar Spanje en het een voettocht blijkt te zijn.
Tja, ik ben er mooi ingetuind. Dat schilderen gaat echt ronduit niks worden, het patroon is gemaakt met photoshop en de gradients en wolken zijn onmogelijk te schilderen. Zeker voor buurman & buurman klussers als J. en ik. Verder is ons patroon erg klein, een a4. Dat rotding moet dus op de een of andere manier vergroot worden naar 6 bij 3 meter.
Ik voel me er in getuind, opgelicht door deze sigaar uit eigen doos. En dan moet ik de komende jaren ook nog naar het gedrocht kijken dat uit dit middagje schilderen ontstaat?
Timboektoe, here I come!
Deze post is eerder verschenen als column op kidsweek.nl.
Terwijl iedereen wat in zat te dommelen omdat het kwik boven de twintig graden steeg en de zomervakantie in zicht komt ging de deur van het lokaal open waarop iedereen opeens uit de half-slaap-stand schoot. ‘Goedemorgen iedereen! Nou, ik heb wat nieuws. Morgen komt er een nieuwe leerling kijken. Wees een beetje aardig en wijs hem de weg, hè. Dan komt het helemaal goed.’
Gelijk begon het geroezemoes, nieuwe leerling? Waar komt hij vandaan? Hoe heet hij? Waarom komt hij hier? Het voorspellen was begonnen en er werden snel weddenschapjes afgesloten op de eerste letter van de naam en waar hij nou vandaan kwam.
Die volgende dag was er het eerste uur een proefwerk met daarna een tussenuur, toen iedereen klaar was gingen een paar mensen ‘boeken pakken’. Even later ging de bel en iedereen vloog de klas uit, toen ik de nieuweling zag was de helft van de klas al met hem op weg naar de Aldi.
Want er gaat niks boven de goede plekken kennen!
Later dat uur kwamen ze weer terug, bepakt en bezakt met chocola, chips en allemaal andere dingen. Gezellig pratend over de verschillen met zijn oude school. Dé plekjes die je moet weten in Arnhem en om de zoveel tijd even met de hand in de zak chips graaiend.
De volgende dag kwam de coördinator binnen en tevreden zei ze: ‘Ik stond perplex gisteren, die jongen was er nog niet. En toen zag ik jullie opeens weggaan en nog even naar mij roepen dat jullie even een rondje Arnhem met hem gingen doen. Nou ja, erg leuk. Goed bedacht!’ En zo werd de klas gepromoveerd tot welkomstcomité.
*Bij het schrijven van deze column was de splitsing van de klas nog niet bekend
CCfoto by slimmer_jimmer
De laatste vergaderweek van de 2 kamer is in zicht, nog even een paar debatten of declaraties, tapijtbranden en aow perikelen en dan is er dan toch eindelijk het zomerreces. Terwijl men in de kamer zit te debateren over de declaratie van een zonnebril door Wouter Bos twittert de halve kamer het live door.
“@meilivos Opletten!” “@paultang moet opletten! niet twitteren als Gerdi praat” Kamerleden houden elkaar wakker in de kamer die door bezuinigingen de airco uit heeft staan op elke donderdag in Juni. In de hitte wordt er verder getwittert om een bakkie koffie en een kamerlid speelt verstoppertje waarbij hints worden vrijgegeven per tweet.
Gerdi Verbeet, de kamervoorzitter, zag het allemaal met lede ogen aan. Zelf liep ze nog rond met een Nokia 1100 uit de oertijd van de mobiele telefonie en door een belachelijke abonnementsconstructie zat ze nu al een kleine 10 jaar vast aan een telefoon waarop smssen nog niet eens mogelijk was. Ze had namelijk de budgetversie.
Samen met Bas van der Vlies (die 140 een duivels getal vindt) trok ze ten strijde tegen de twitterende kamerleden die om de zoveel tijd iedereen de ogen uit staken met iPhones, Google telefoons en netbooks die allemaal de verveling van een saai debat zouden moeten verdrijven. En om te twitteren natuurlijk.
In een achterkamertje verstopt in een atoombunker onder het binnenhof troffen de twitter dissidenten elkaar aan en bespraken ze de mogelijkheden door: Een stoorzender was redelijk makkelijk binnen de 2e kamer te smokkelen, maar was verboden bij wet en zou de AIVD alleen maar weer onnodig aan het werk zetten. En nadat ideeën langs kwamen om net zoals in China twitter te blokkeren met een digitale afsluitdijk zagen ze in dat hun verzet onmogelijk was.
Vandaag werd het nieuws opgepikt door de media, emailen en smssen is tot daar aan toe. Maar twitteren is het verspreiden van staatsgeheimen en het is ronduit onhoffelijk om om koffie te gaan vragen via twitter als de koffiedame naast je staat.
Gerdi Verbeet pakte ondertussen weer haar strengst uitziende brilletje, met de camera’s van politiek 24 kon ze nu zover inzoomen dat kijken op schermpjes van die telefoontjes mogelijk is. Die handige vent van ict had er ook nog een twitterdetector erbij geleverd. Om de twitterende volksvertegenwoordigers boos toe te spreken maakte ze nog snel @gerdidetwitterpolitie aan. Kamerleden opgepast!
Ik zie het al voor me dat Verbeet dit tweet, @Maximeverhagen Twitteren in de kamer is verboden! Maxime Verhagen die de hele storm heeft gemist en nog in Tel Aviv zit tweet weer terug @Gerdidetwitterpolitie Ik zit in Tel Aviv? Waarna Verbeet beteuterd tweet @Maximeverhagen Ok, dan heb ik niks gezegd. Om vervolgens weer verder te gaan, @Jackdevries wat moet die link naar die JSF game op je twitter?
Kamertweets.nl heeft weer zijn aandacht gekregen.
Vandaag stond ik perplex, vandaag was duidelijk dat ik ben bedrogen voor mijn gevoel, groot verlies gevangen in een kille mededeling. Een beslissing die achter mijn rug en die van vele anderen om werd genomen zonder enige inspraak en met bijzonder weinig tijd om nog enige kans op terugdraaien te krijgen.
Tijd om acties te organiseren, geld in te zamelen. Nog een laatste stuiptrekking die misschien de weg terug is. Maar we waren vooral allemaal verbaasd, boos, verdrietig. Om dingen waarop je geen macht hebt, omdat ze gebeuren terwijl je de andere kant op kijkt.
Vandaag heb ik het gadegeslagen, vandaag heb ik mijn bezwaren opgeschreven, vandaag had ik ze nog het liefst gebracht. Om morgen een stap voor te zijn, om overmorgen te voorkomen. Of het zal lukken? Mijn hoop is gevestigd op 4 witte envelopjes met een brief erin. Die moet voorkomen dat door een puur financiële reden mijn klas wordt gesplitst.
De oorlog is begonnen, de uitslag nog onbekend.
Nadat de krantencommissie van Eelco Brinkman een halfjaar was opgesloten in een achterkamertje van de 2e kamer met als enig voedsel 2 maal daags wat kranten zijn dan nu eindelijk dé adviezen uitgekomen om de krant te redden. Een enorm pak ideeën waar de internetheffing de aandacht in opeiste.
Het is sowieso wat simplistisch om internet de schuld te geven van de ondergang van de Nederlandse kranten, de oplages gingen al lang voor de internetzeepbel omlaag. En nu gaan ze alleen een stukje harder omlaag omdat die andere inkomstenbron, de advertenties, het af laten weten in deze crisis.
Maar als we zo gaan beginnen is het natuurlijk wachten op de eerste heffing op vliegtickets, om de noodlijdende stoomboot industrie te redden. Een heffing op mp3’s om de LP industrie draaiende te houden. Een heffing op smsjes om de telegram industrie in de lucht te houden. Een heffing op pasfoto’s om portretschilders aan het werk te houden.
Uiteindelijk zijn we dan met z’n allen belachelijk veel geld kwijt aan het in stand houden van een economie die niet levensvatbaar is. Terwijl de innovatie gewoon stopt, wie gaat er nou investeren als er zo’n hoge heffing op zit? Er zijn genoeg betere oplossingen voor kranten. Een internetheffing is kort door de bocht.
Maar het zal wel puur zijn gekozen om aandacht te krijgen voor hun twaalf in een dozijn rapport.
Wat was ik trots toen ik als klein kleutertje mijn eerste eigen fotocamera kreeg van mijn ouders. Een echte samsung, toen op weg om zijn imago van Koreaans ramsjmerk af te schudden en met dunne zwarte telefoontjes hielden ze zich toen nog helemaal niet bezig.
Een tof ding, compleet met flitser, anti-rode ogen coating op de lens en zelfs autofocus. Waar in kleine witte lettertjes iets van Samsung 35mm op stond. Geen flauw idee wat dat nou betekende, ik kon er me helemaal mee uitleven. Flitsje hier, klikje daar.
Niemand was veilig voor de kleine Joca met zijn camera, en als het rolletje dan vol was met 36 foto’s was er zo’n knopje om dat ding terug te spoelen. Een zacht zoemend geluid met op het eind het oplichten van een oranje lampje op de camera.
Dan naar de fotowinkel om het rolletje te laten ontwikkelen en weer een nieuw kodak rolletje te kopen. Dan in spanning een paar dagen wachten om uiteindelijk zo trots als een pauw de zelfgemaakte foto’s te laten zien waarna ze zorgvuldig in een fotoalbum werden geplakt.
En dat was krap 8 jaar geleden in het pre-digitale tijdperk voor de foto’s. Ik heb het nog net meegemaakt totdat we overgingen op een digitale camera met een schermpje. Nadeel was wel dat dat ding batterijen vrat in vergelijking met de oude camera die 2 jaar door ging op 2 batterijen.
Nu zit ik met een telefoon in de hand een foto te maken van mijn oude camera die naast mij staat. De rolletjes zijn op dus er zit niks anders op dan mijn telefoon gebruiken. Kodak stopt met het maken van rolletjes, na meer dan 70 jaar komt een tijdperk dan toch ten einde.
Toch maar eens wat rolletjes inslaan nu het nog kan. De kleine Joca die je omverflitst komt terug!
