Zullen we het houden op LoFi?
Deze post is eerder verschenen als column op Sevendays.nl
Met open mond las ik het bericht dat het Amerikaanse blad Newsweek Nederland op nummer 8 heeft gezet van beste landen om te wonen. Mijn mond viel nog verder open bij het zien van de landen die boven Nederland staan: Finland en Zweden!?
De afgelopen jaren stond Nederland op tientallen lijsten op de eerste plaats. Zo zouden hier volgens de onderzoeken de gelukkigste kinderen leven, zijn homo’s hier het veiligst en zijn de jeugdopleidingen in het voetbal de beste. Als we op al die losse punten zo goed scoren, waarom wint Finland dan?
Bij het bestuderen van de uitslagen van het onderzoek ontlopen Finland en Nederland elkaar ook niet veel. Bij het onderdeel onderwijs is Finland beter, bij het onderdeel zorg is dat weer Nederland. Het grote verschil zit in het onderdeel kwaliteit van leven.
Als het onderwijs en de zorg oké zijn en de economie draait goed, dan gaan de details dus meespelen. Wat het weer betreft valt er niet veel te veranderen, net zoals de tv-programma’s, maar aan stress en ergernissen valt veel te doen.
Finland heeft het op dat punt gemakkelijk. Dat land is zo groot en dunbevolkt dat files en hondenpoep op de stoep nauwelijks een issue zijn. We zullen dus flink aan het werk moeten om de hondenpoep op te ruimen en mensen uit de auto en op de fiets te krijgen. Als het dan even tegenzit, kunnen er stressballen en porties lachgas worden gegeven.
Met deze aanpak en heel wat ambitie moeten het lukken. Dan kan ik weer dit soort berichten lezen zonder dat mijn mond openvalt van verbazing. Anders ga ik toch maar eens emigreren, naar Finland inderdaad.
CCfoto By ezioman
Deze post is eerder verschenen als column op Sevendays.nl
Ik logeerde afgelopen week bij vrienden in Haarlem en kwam ik op een ochtend op straat twee mensen tegen. Ze zagen er moedeloos uit, maar toch zwaaiden ze naar mij.
Ze vroegen: ‘Vous pouves nous aider?’ en lieten me een briefje met een adres zien. Ik heb wel wat vertrouwen in mijn Frans en met Google Maps op je telefoon kun je zonder enige kennis van straten iedereen de weg wijzen. Dus ik zei vol vertrouwen ‘oui’ en ging ik aan de slag.
Op volle snelheid tikte ik het adres in op mijn telefoon, terwijl ik wat Franse woordjes uitkraamde die iets als ‘even wachten’ zouden moeten betekenen. Vol verwachting tikte ik op zoeken en wachtte op de route op het scherm. De Fransen werden al wat ongeduldig, toen er opeens op het scherm ‘Locatie bestaat niet’ stond.
Ik besloot ze maar naar de VVV te sturen, maar het enige wat ik wist was de (nogal lange) weg naar het centrum. Met handen, voeten en gebrabbel wees ik de weg en waarschuwde dat ze beter l’autobus konden nemen omdat het nogal ver was. Ze knikten alsof ze het snapten, mompelden wat over un garçon gentil en gingen op weg.
Hoofdschuddend zag ik dat ze de bushalte finaal voorbij liepen. Ze hadden kennelijk besloten dat het best wel te voet kon, of had ik nou per ongeluk gezegd dat ze de bus beter niet konden nemen? Ik wilde er liever niet meer aan denken. Mijn vertrouwen in Google Maps en mijn Frans was gezakt tot onder nul.
Deze post is eerder verschenen als column op Sevendays.nl
Nu het WK voorbij is, Wesley Sneijder is getrouwd en ook de Tour ten einde is gekomen, dacht ik eindelijk van die balansbandjes af te zijn. Maar niets is minder waar: de bandjes zijn op elke straathoek te krijgen en worden nu ook door de Nederlandse atletiekploeg gedragen.
Wat mij opvalt, is dat veel sporters zeggen dat ze door het bandje ‘staan als een huis’, maar tegelijkertijd hoor je ze zeggen: ‘Baat het niet, dan schaadt het niet.’ Kijk, en daar gaat het mis.
Bijgeloof en sport zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Er worden geluksonderbroeken gedragen, vaste rituelen uitgevoerd en foto’s van de tegenstander verbrand. Het ‘baat het niet, dan schaadt het niet’, steekt daar wat slapjes bij af.
Wat ik ook niet snap is dat ze niet heilig geloven in de werking van de bandjes, maar er wel € 34,95 aan besteden. Natuurlijk, het allemaal dragen van zo’n bandje is goed voor de teambuilding. Maar zo maak je een belachelijk duur bandje ook populair bij je fans!
En dan nog dit: veel dragers van de bandjes kregen juist ongeluk. Wesley Sneijder wist er met het Nederlands elftal de WK-finale niet mee te winnen. Atleet Bram Som kwam niet eens aan rennen toe omdat hij koorts had. En ik heb zelf een nacht moeten overgeven toen ik zo’n bandje droeg tijdens de Vierdaagsefeesten in Nijmegen.
Toch, het afschrijven van het bandje is misschien net zo belachelijk als het ophemelen van dit stukje plastic. Zullen we ooit weten of het echt werkt?
Deze post verscheen eerder als column op Sevendays.nl
Sinds kort staat er een platte televisie in onze huiskamer. Een revolutie: wij behoorden toch tot de laatste der niet-platschermigen.
Onze oude televisie was een bakbeest. Zo’n beeldbuis van vijftig kilo. Eén groot voordeel: geen inbreker die er aan denkt om hem mee te nemen. Toch wilden ook wij liever een plat scherm. Die zijn zuiniger, worden minder stoffig en je hebt scherper beeld.
Alleen blijf je met zo’n televisie wel doorgaan om het beeld nóg beter te krijgen.
Bij het aanzetten is er een gevoel van vreugde: het aansluiten is gelukt, je rug heeft het wegtillen van de oude televisie overleefd en het beeld is op het eerste gezicht beter. Als je later wat aandachtiger gaat kijken, valt je toch wat onaangenaams op: het beeld is toch wat blokkerig. Een detail dat blijft kwellen als je elke keer naar een blokkerig Nederland 1-logo kijkt.
De volgende dag valt er een folder op de mat met een aanbieding voor HD-tv. Vol met troost voor de licht teleurgestelde kijker met kreten als ‘Tot vijf keer scherper beeld’ en ‘Je kunt zien wie er contactlenzen dragen’. Uiteindelijk voltrekt zich een scenario waarbij het aansluiten goed gaat, maar je uiteindelijk een pincode nodig hebt om alles te activeren. Het valt te raden, de pincode is verdwenen. Een hele lijdensweg volgt waarbij er aan de telefoon bewezen moet worden dat je bent wie je zegt te zijn anders krijg je de code niet.
Enfin, na deze lijdensweg heb je dan haarscherp beeld. Het ziet er inderdaad geweldig uit en het is een hele verbetering ten opzicht van de oude beeldbuis die in zijn eentje ook nog eens een flinke ruimte bezet hield. Toch blijft het knagen. Hoor ik daar geen gekraak? Een zoektocht naar het ideale geluid is begonnen.
CCfoto By Funky64 (www.lucarossato.com)
De hele wereld valt over Paul de voorspellende octopus heen. Het beest zit nu zelfs achter kogelvrij glas om te worden beschermd tegen boze Duitsers en Nederlanders die zin hebben in calamares en pulpo. Nu hij is geïnterviewd door TIME kan het niet lang duren voordat Paul wordt uitgeroepen tot persoon van het jaar.
Maar is Paul wel echt een orakel? Ik toog naar Sealife in Scheveningen voor een interview met Pauline de octopus, iemand die Paul door en door kent. “Paul is gewoon een kwal.”
Joca: Pauline, allereerst bedankt voor de tijd die je voor ons vrij wilt maken. Het is vast moeilijk om je verhaal te vertellen nadat je jezelf wat uit de publiciteit hebt gehouden na de die echtscheiding met Paul.
Pauline: Dat is het inderdaad, maar de waarheid moet worden verteld. Het gaat helemaal de verkeerde kant op met Paul. Hij waant zich een rockster, koning van de wereld en cabaretier tegelijk. Het ergste is nog dat de mensen hem werkelijk serieus nemen!
Joca: Je hebt als partner van Paul zijn opmars in 2008 meegemaakt. Wat was nou het moment dat hij ermee begon?
Pauline: Het begon met een weddenschap met een bevriende haring. Zo’n beest dat helemaal vol is van totaalzwemmen en alleen maar in de hollandse school zwemt, je kent het wel. Paul had geen flauw idee wat hij moest invullen op zijn totoformulier, dus ik schreeuwde maar achteloos dat hij Duitsland als winnaar moest aanvinken van de groepswedstrijd op het EK tegen Polen. De rest is geschiedenis.
Joca: Wanneer is het fout gegaan?
Pauline: Het begon al wat te wringen toen de eerste camera’s erbij kwamen. Paul ging maar verder met het invullen van míjn voorspellingen. Terwijl ik buiten beeld stond ging hij er vandoor met alle eer. Toen hij ook nog eens vreemdging zag ik het niet meer zitten. Voor de finale lagen we in een vechtscheiding en kon hij naar mijn voorspelling fluiten. Geen wonder dat hij het toen fout had.
Joca: Maar hoe komt hij dan tegenwoordig aan de goede voorspelling?
Pauline: Paul is gewoon een kwal. Hij heeft mij na de scheiding onder druk gezet en in ruil voor de voorspellingen van de groepsfase heeft hij mij niet naar een tapasbar gestuurd. Het klinkt absurd, maar in feite was hij na het EK de koning van het aquarium. Hij kon dit soort dingen zonder pardon doen.
Joca: Hoe ging het dan verder met de uitslagen van de achtste finale en verder?
Pauline: Die voorspellingen voor de groepsfase deed ik direct na de loting, ergens in december. Daarna ben ik verhuisd naar Sealife in Scheveningen, waar ik verliefd werd op een kanarie uit Singapore. We hebben allebei dezelfde gave, dat verbindt echt…
Joca: Back to the point
Pauline: Paul heeft mijn telefoongesprekken met Mani’s kanarie afgeluisterd. Ik ontdekte het na de halve finale en ben toen gelijk gestopt met bellen.
Joca: Dus die voorspelling voor de finale is onzin?
Pauline: Laat ik daarover maar geen uitspraken doen.
Haastig zwemt ze een van de krochten van het aquarium van Sealife in, nadat ze uw verslaggever ter plaatse nog een hoeveelheid inkt in het gezicht spoot, waarbij het olielek in de Golf van Mexico niks bij is. Dan volgt er nog een schel geschreeuw:
Pauline: Wie gelooft er nou een octopus!?
CCfoto by Morten Brekkevold
(Het schrijven van dit artikel is gebeurd vóór het bekend was het Nederlands Elftal überhaupt een bal had aangeraakt op het WK) Het laatste nummer van de immer welbekende schoolkrant is uitgekomen met een bijdrage van mijn kant over de moeilijkheden bij het aanvragen van de Braziliaanse nationaliteit.
Geen flash? Uiteraard is het artikel ook te vinden op Flickr
De status op dit moment: Aanvraagformulier voor het geboortecertifaat dat je in bezit moet hebben voor aanvraag van een paspoort is binnen, later deze week even tijd zoeken om het in te vullen. Er zijn alleen nog twee universitair geschoolde Brazilianen nodig die moeten getuigen bij het ophalen bij het consulaat in Rotterdam…
Deze post is eerder verschenen als column op Sevendays.nl
Wanneer je een been breekt, vraagt iedereen het jaar daarop nog hoe het met je been gaat. Wanneer je eens een blunder begaat, wordt dat keer op keer opgerakeld. En als je moeder Braziliaanse is, vraagt iedereen altijd: ‘Voor wie ben je als Nederland tegen Brazilië speelt?’
Het antwoord op die vraag is nooit hetzelfde: de ene keer zeg ik Nederland, de andere keer Brazilië en soms zeg ik voor de winnaar te kiezen. Ook draag ik de ene keer een oranje shirt en dan weer het shirt van Brazilië. Maar nu is het echter serieus. Voor het eerst ga ik Nederland-Brazilië bewust meemaken. Voor het eerst moet ik een serieuze keuze maken op dit vlak. Maar ik blijf hangen in getwijfel.
Thuis zijn de kampen verdeeld. Vandaag zijn al de eerste lijnen in huis getrokken voor het Oranje deel en het Braziliaanse deel. Alles wordt uit de kast gehaald, van het staatsieportret van koningin Beatrix tot aan het beeldje van een zwarte Madonna (Patroonheilige van Brazilië) en alle gele en oranje spullen die daar tussenin zitten.
De familie in Brazilië probeert mij ondertussen te bekeren tot het Brazilianisme door het continu mailen van foto’s met hun spandoeken en outfits. Het is wachten op het eerste bericht dat ik niet meer langs mag komen als Nederland wint.
Ik weet echt niet voor welk land ik moet kiezen en dat levert stress op. Stress die ik op dit moment niet kan gebruiken omdat ik bijna proefwerkweek heb. Kan ik alvast vooruit in de tijd naar vrijdag om van dit gezeur af te zijn?
CCfoto by Breno Peck
Deze post is eerder verschenen als column op Sevendays.nl
Tv-kijkers overwogen met brandende fakkels naar de NOS gaan, spelers maken zich zorgen over hun gehoor en trainers hebben zich na één wedstrijd al schor geschreeuwd. Tevergeefs, want de verzengende toon van de vuvuzela maakt het horen van iets anders onmogelijk. Het is echter in deze tijd van vuvuzelaterreur ook nodig om eens verder te gaan dan het zeuren over de vuvuzela, want dan kom je net als ik het ronduit geweldige verhaal van Neil van Schalwyk tegen.
In de jaren negentig was het toeteren op vuvuzela’s nog exclusief. De toeters waren meestal van metaal en klonken nog lang niet zo hard als tegenwoordig. Het was de tijd waarin vuvuzela’s nog net zo leuk waren als pletterpetten en dutchdresses wanneer je die voor het eerst ziet.
De ellende van vandaag begon toen de plasticfabrikant Neil van Schalwyk op het idee kwam een goedkope plastic versie te maken van de vuvuzela. Na honderen vuvuzela’s te hebben uitgedeeld aan ministers en leden van het FIFA-bestuur bij de kandidaatstelling van Zuid-Afrika om het WK te organiseren, schoten de verkopen omhoog. De rest is geschiedenis.
Ondanks de zoemtoon, die ik zelfs in mijn slaap nog hoor en de rondvliegende griepvirussen die uit die miljoenen vuvuzela’s komen, blijf ik een diepe bewondering houden voor deze uitvinding en het fantastische verhaal dat erachter zit. Natuurlijk, iedereen kan zo’n toeter bedenken. Maar je bent wat mij betreft geniaal als je met die toeters ook nog eens miljoenen verdient en iedereen laat denken dat het een eeuwenoude traditie is. Ben je echter nog niet helemaal overtuigd van Van Schalwyks zakelijk inzicht? Het verhaal gaat verder.
Nu deze man heel de wereld aan een gehoorbeschadiging helpt, verkoopt hij toevallig een nieuw product wat hem zo mogelijk nog meer geld gaat opleveren: oordopjes. Geniaal of niet?
CCfoto by coda
In 2002 kreeg ik voor het eerst enigszins bewust de verkiezingen mee. Hoewel ik als 7-jarige meer belangstelling had voor de taart die op Fortuyn was gegooid, dan de revolte op zichzelf had ik toen al een lichte teleurstelling over Balkenende: Toen nog vooral de man die op Harry Potter leek.
De dagen die daarop volgden tuimelde Balkenende, zoals ik tuimelde op de dag dat ik leerde fietsen zonder zijwieltjes. Zich heen en weer slepend van geruzie, geblunder en ander gerotzooi viel het kabinet Balkenende I na 86 dagen. Na nieuwe verkiezingen kwam Balkenende II, die ook viel voor het einde van de rit en overging in Balkende III.
Bij het aantreden van Balkenende IV was er ondertussen een generatie opgegroeid die geen andere president had gekend dan Jan Peter Balkenende. Schoolboeken plaatsten standaard een foto van Balkenende met een foute stropdas, als het over politiek ging. Tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen tekenden kleuters vol trots Obama met de bril van Balkenende.
Terwijl Nederland onderhand al genoeg kreeg van Balkenende voerde het kabinet een beleid uit waarvan niemand eigenlijk kon zeggen wat er nou er écht was uitgevoerd in uren debatteren en one-liners uitspuwen met de snelheid van een twitterdebat.
Na de val van Balkenende IV was het dan ook duidelijk: Balkenende was het prototype premier zonder enige daadkracht geworden. Bij het CDA kwam gelijk al de gedachte op van een grijze spruitjeswolk waar je zover mogelijk van wilt blijven. Nederland en vooral de ‘generatie Balkenende’ was en is Balkenende en het CDA spuugzat.
Geen wonder dat een stel piraten het CDA met twee vingers in Bittorrent versloeg bij de scholierenverkiezingen en dat het CDA impopulairder is dan Gerd Müller na de wk finale van 1974. (Al is die verkiezing ook zwaar beïnvloed door bluffende bontkraagjes die voor de grap PVV stemmen, SP stemmende nepanarchisten en vele andere groepen)
Kortom, de fut is eruit. Het publieke geheim is bewaarheid en de generatie Balkenende is eindelijk haar eeuwig regerende stuntelaar kwijt. Het land kan weer vooruit, terwijl Balkenende meer tijd kan besteden aan zijn gezin. Iets wat niet alleen Amelie Balkenende dolblij gaat maken.
CCfoto by Pieter Musterd
