Vandaag stond ik perplex, vandaag was duidelijk dat ik ben bedrogen voor mijn gevoel, groot verlies gevangen in een kille mededeling. Een beslissing die achter mijn rug en die van vele anderen om werd genomen zonder enige inspraak en met bijzonder weinig tijd om nog enige kans op terugdraaien te krijgen.
Tijd om acties te organiseren, geld in te zamelen. Nog een laatste stuiptrekking die misschien de weg terug is. Maar we waren vooral allemaal verbaasd, boos, verdrietig. Om dingen waarop je geen macht hebt, omdat ze gebeuren terwijl je de andere kant op kijkt.
Vandaag heb ik het gadegeslagen, vandaag heb ik mijn bezwaren opgeschreven, vandaag had ik ze nog het liefst gebracht. Om morgen een stap voor te zijn, om overmorgen te voorkomen. Of het zal lukken? Mijn hoop is gevestigd op 4 witte envelopjes met een brief erin. Die moet voorkomen dat door een puur financi?le reden mijn klas wordt gesplitst.
De oorlog is begonnen, de uitslag nog onbekend.
Tweet
En zo is ‘t.
Ik hoop dat we niet gesplitst worden.
Een besluit is een besluit. Anders zijn de andere klassen nu heel opgelucht, en blijkt dat ze toch gesplitst worden. Ik vind het ook jammer! Ik zeg ook niet dat je geen gelijk hebt. Ze kunnen gewoon niet meer terug.
Groetjes, Jur
Begin een handtekeningenactie! Je hebt genoeg lezers die van je houden ; )
Sorry van dat bericht van gisteren.
Gisteren was ik iets te optimistisch en had ik de hoop al opgegeven.
Trouwens, kan je misschien de brief en de posters op je website zetten?
Zou erg fijn zijn. We blijven gewoon bij elkaar!
Groetjes, Jur
Ja egt jammer he. nou zolang de 2C hyve bestaat blijft de gedachte aan onze klas ook bestaan, dus helemaal uit elkaar gaan we niet. bovendien hebben we nog 3 weken de tijd om het te proberen.
Kansloos?
we proberen het tenminste!
2c tegen opsplitsing