Appeltaart bakken is oorlog

Ik heb zelf de vreemde hobby om als ik me eens verveel spontaan dingen te gaan bakken. En mijn favoriet is appeltaart volgens mijn eigen geheime recept. Meestal gaat dat goed en zit iedereen te smullen, kan ik ontbijten met taart en moet ik nog wat stukken gaan verstoppen.
Soms gaat het helemaal fout, doet de magnetron weer raar en zit er een heel rookgordijn door het huis. En dat is al een keer of 3/4 gebeurd. Maar die brandgeur is er nu wel uit en de verkoolde resten appeltaart en cake gingen direct de container is. Tja, waar gehakt wordt vallen spaanders?

Ergens achterin de kast lag nog een vergeten pakje appeltaart, ik had het al een paar keer gepakt. Maar weer teruggelegt omdat er geen enkel eitje in huis lag. En zo sukkelde ik nog een paar weken verder. Vandaag waren dan eindelijk eieren thuis. Eindelijk een kans voor mijn ‘wereldberoemd in huis appeltaart’. Totdat ik zag dat mijn moeder al het pakje had opengemaakt.

Ze begon en ik keek het met pijn in mijn hart aan: Ze deed alles zoals ik dat nooit zou willen doen met een appeltaart. Op een andere volgorde met andere ingredi?nten. Het pakje volgend en niet zoals ik er gewoon lukraak wat ingooien. Mijn appeltaart instinct begon op tilt te slaan. Ik moest iets doen!

Quasi nonchalant kwam ik erbij staan. Ik kon nog wat vragen beantwoorden en een beetje helpen en na dat softe gedoe startte ik de oorlog met het overnemen van de vulling. Wat nou kant en klare kaneelsuiker? Gewoon nog extra kaneel en citroensap erbij gooien. Smaakt veel beter, vind ik dan.

Daarna was het tijd om het beslag over te nemen. Moeder vond het te papperig en wou er extra meel bij gooien, ik vond het prima en wou er juist wat extra melk en boter bij doen. Het begon een beetje uit de hand te lopen en het was tijd om de verovering te staken. Missie mislukt.

En straks ga ik dus appeltaart hebben, met in gedachten wat er allemaal beter had gekund. De volgende keer koop ik gewoon een taart. Voor de wereldvrede, thuis.

foto by: loop_oh