Deze post is eerder verschenen als column op Sevendays.nl

Op de een of andere manier krijgen ze het voor elkaar om altijd precies te gaan bellen wanneer je net begint met eten, gaat het dan altijd om een aanbieding voor een product waar je werkelijk niks aan hebt en kost het flink wat tijd om op een nette manier het gesprek af te sluiten zonder de telefoon op de hoorn te smijten uit frustratie.

Telemarketeers zijn niet de meest geliefde mensen, ook bij mij niet. Maar sinds de invoering van het bel-me-niet register is het probleem opgelost. Als je wilt kun je je in een klik voor de rest van je leven bevrijden van ongewenste telefoontjes tijdens etenstijd. De vraag is echter, wil ik dat eigenlijk wel?

Ik heb er wel aan gedacht, heel vaak zelfs. Ik stond al op het punt om mezelf eens in dat register te gaan zetten, maar er kwamen toen gelijk wat spookbeelden in me op. Hoe zal het verder gaan met de mensen die als bijbaantje in een callcenter gaan zitten wanneer niemand meer gebeld wilt worden? Hoe moeten tijdschriften in nood nou proefabonnementen aan mij verkopen?

Op dit moment is het nog geen groot probleem, maar als iedereen zich in gaat schrijven bij het bel-me-niet register sterft er een hele bedrijfstak uit. Duizenden mensen zullen hun baan verliezen, vele bedrijven zullen omvallen. Het is nog net geen kredietcrisis, maar het is niet echt prettig nu de economie net weer wat herstelt.

Dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Het is tijd voor een bel-me-wel register voordat het te laat is. Het lot van de telemarketeers ligt namelijk in onze handen. Bekijk het dus van de positieve kant: Een gezellig gesprek met een vreemde, soms een mooie aanbieding en je helpt ook nog eens de economie.

Het nadeel dat ze meestal wat ongelegen bellen is te verwaarlozen, is het niet?

CCfoto by sparktography