Martin Bril per adres van Napoleon
Ergens tussen hemel en aarde 7
1815 SH

Het zag er al slecht uit de laatste dagen, een column over een rolstoel. De dag daarop over boosheid. En daarna bleef het stil op de voorpagina. Keer op keer de blauwe lettertjes, vandaag geen Martin Bril. Maar toch, het bleef een schok toen ik hoorde van je dood.

Je had de magie om het gewone buitengewoon te beschrijven, en daarmee was elke lezer na een keer lezen al een fan. Elke dag eerst Martin Bril en daarna de rest van het nieuws. Op Zaterdag een extra lange column in het Volkskrant magazine. Over een verloren pen in je franse vakantiehuisje, twitteren, rokjesdag.

Enfin

Aangezien ik van het ene proefabonnement naar de andere ga heb ik grote tijd je columns niet gelezen. Maar na een keer zat ik er gelijk weer in. Je had het bijzondere talent om te hechten met je schrijfstijl, zelfs bij een proefabonnement.

Misschien heb je het al gehoord, maar er zijn plannen om van rokjesdag een soort Martin Bril memorial day te maken. Natuurlijk geen vaste datum, maar altijd ergens in het voorjaar. Maar we zijn de beste voorspeller verloren, en we moeten ons behelpen met @rokjesdag om te zien wanneer het echt rokjesdag is in de toekomst.

Maar Martin, ook hier gaat het leven verder. Een kabinetscrisis over de JSF is net afgewend, maar het is eigenlijk nog steeds niet duidelijk wat er nou eigenlijk gaat gebeuren. De Wereld draait door kwam nog met een Martin Bril uitzending, en mijn aandelen zijn nog meer gezakt. Had jij jouw woekerpolis al afgekocht Martin?

Tja.

Nu is het dan toch voorbij, de voorpagina heb je gehaald. Je doel was bereikt, helaas was het maar voor zo’n korte tijd. Hopelijk hebben ze waar je nu zit een mooi uitzicht over Nederland, en een gratis leestafel met de Volkskrant. Zodat je verder kan schrijven, een wijntje kan drinken met je favoriete keizer Napoleon en af en toe een blik werpt op Nederland.

En dan is er de laatste fase: met die en die kan
Het nu iedere dag voorbij zijn

Een zekere stilte komt
Over het leven, tot
Genoemde dag een feit is

En enkel nog even
De eeuwige snik van
Een trombone klinkt

En zo eindig ik maar weinig origineel met de laatste strofen van jouw gedicht bij de dood. Bedankt Martin, en misschien zie ik je ooit nog eens. Om de hoek, in een ouwe krant, of als inspiratie voor mijn dagelijks getyp. Vanuit het Haagje van het Oosten,

Joca

CCfoto by roel1943