‘Landgenoten,

we hebben ons na een jaar vol dreiging, vallende banken en erbarmelijke zaterdagavondshows kunnen warmen aan de saamhorigheid die ons met Kerstmis bindt. Saamhorigheid in het samenzijn van vrienden en familie, of saamhorigheid in de vorm van de kater op 2e kerstdag door die hoofdpijnwijn.

Toch zijn er mensen die menen dat het gemeenschapsgevoel met de jaren minder is geworden. Dat we allen individualistischer  zijn geworden en door afstandelijkheid ons langzaam de ondergang in slepen. Om over globalisering en technologische vooruitgang maar niet te spreken.
Maar hebben deze mensen wel gelijk? Naar mijn mening is het juist een verrijking dat de vrijheid om het leven in te richten zoals je wilt is toegenomen. Dat kan uit de hand lopen, maar het mooie is dat als de grens bereikt is er automatisch een beweging terug komt totdat de balans tussen gemeenschap en individu is gesteld.

Globalisering en technologische vooruitgang hebben er wel degelijk voor gezorgd dat de wereld kleiner is geworden. Wellicht niet direct, maar uiteindelijk zit die beweging er wel in. Het is nu mogelijk om je oude buren terug te vinden en ze te zien met je huidige buren terwijl zij aan de andere kant van de wereld zitten.
Korte berichtjes hebben gezorgd voor een podium voor een nieuwe groep creatieven en een publiek dat makkelijker te bereiken is. In de anonimiteit raaskallen maakt langzaam plaats voor strijden met het open vizier. Ontmoetingen achter het scherm leiden tot het samenzijn in nabijheid van elkaar.
We leven in een tijd waarin het mogelijk is om zelf een beeld van de wereld te vormen, nieuws naar eigen behoefte te doseren en zelf een mening te vormen over de wereld waarin men leeft. Terugtrekken achter de dijk om koffie te gaan drinken bij de buren is geen oplossing.

Zoals bij elke verandering gaat niet alles zoals men zou willen. Mensen vallen buiten de boot, er zijn meningsverschillen over de beste weg en veel moet er nog worden ontdekt. Het is zaak dat we open staan voor meningen en daarbij niet vervallen in een oeverloos geschreeuw en het oprakelen van het verleden.
Het is zaak dat de mensen die buiten de boot vallen worden opgehaald om in verbinding met anderen te blijven en niet te vervallen in eenzaamheid. Het is zaak dat er mag worden geëxperimenteerd, om nieuwe toepassingen te vinden.

Hier zijn mensen met passie en betrokkenheid voor nodig. Betrokken met anderen, een stap verder denkend en open voor andere inzichten en niet principieel ergens blijven hangen zonder zich in de rest te verdiepen.

Tussen de goed- en minder gelukte kerstdiners, tussen de vele kerstfilms die jaar op jaar worden herhaald en tussen de blikken ragout in het kerstpakket valt die basis van het kerstfeest te vinden. Het licht voor ons allen en de durf om een stap vooruit te zetten in plaats van te blijven staan bij nabuurschap.

Ik wens U allen het komend jaar een gezegend kerstfeest toe.’

Het is de late avond van eerste werkdag na de Kerst, de dag om te starten met wat nieuws. De alternatieve kersttoespraak is er in reactie op de echte. In een compact formaat van 487 wollig geformuleerde woorden precies het tegenovergestelde prediken, zonder staatssteun en zonder winstoogmerk. Volgend jaar, op de eerste werkdag na de Kerst, is er weer een nieuwe toespraak. Ik hoop u terug te zien. Want tradities zijn er immers om te beginnen, is het niet?