Deze post is eerder verschenen als column op Sevendays.nl

Nu het WK voorbij is, Wesley Sneijder is getrouwd en ook de Tour ten einde is gekomen, dacht ik eindelijk van die balansbandjes af te zijn. Maar niets is minder waar: de bandjes zijn op elke straathoek te krijgen en worden nu ook door de Nederlandse atletiekploeg gedragen.
Wat mij opvalt, is dat veel sporters zeggen dat ze door het bandje ‘staan als een huis’, maar tegelijkertijd hoor je ze zeggen: ‘Baat het niet, dan schaadt het niet.’ Kijk, en daar gaat het mis.

Bijgeloof en sport zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Er worden geluksonderbroeken gedragen, vaste rituelen uitgevoerd en foto’s van de tegenstander verbrand. Het ‘baat het niet, dan schaadt het niet’, steekt daar wat slapjes bij af.

Wat ik ook niet snap is dat ze niet heilig geloven in de werking van de bandjes, maar er wel € 34,95 aan besteden. Natuurlijk, het allemaal dragen van zo’n bandje is goed voor de teambuilding. Maar zo maak je een belachelijk duur bandje ook populair bij je fans!

En dan nog dit: veel dragers van de bandjes kregen juist ongeluk. Wesley Sneijder wist er met het Nederlands elftal de WK-finale niet mee te winnen. Atleet Bram Som kwam niet eens aan rennen toe omdat hij koorts had. En ik heb zelf een nacht moeten overgeven toen ik zo’n bandje droeg tijdens de Vierdaagsefeesten in Nijmegen.

Toch, het afschrijven van het bandje is misschien net zo belachelijk als het ophemelen van dit stukje plastic. Zullen we ooit weten of het echt werkt?