Stel, je wordt wakker in een ‘verlichte’ wereld, hoe zou je leven eruit zien? Hoe zit het met bestuur, omgang en onderwijs? Een opdracht voor school en na een lange tijd zonder inspiratie kwam het er vanavond toch. Ja, flashbacks en vliegtuigcrashes zijn onorigineel.

Maar dat maakt me nu toch niks uit.

Wat ik mij kan herinneren van de vlucht is bar weinig, slechts dat het eigenlijk een rustige vlucht was. Daarna begon het te schokken, maar het was al te laat om iets te vermoeden. Een enorme klap, we waren neergestort in een modderland.

Schimmen kwamen naar mij toe, ze hielden iets in hun hand dat het midden hield tussen een telefoon en een camera. Flitsend bleven ze staan en ik verzonk in een diep zwart gat waaraan niet te ontsnappen viel. Even later werd ik wakker in een witte ruimte, waar was ik? Waarom? En wie was ik zelf eigenlijk? Er kwam een man naar mij toe, hij brabbelde wat maar verstaan kon ik hem niet.

Een aantal dagen later kwam er een andere man, hij liep niet zoals de andere mensen in een wit pak en hij brabbelde iets wat ik langzaamaan steeds beter begon te begrijpen. Ik was neergestort, in levensgevaar geweest en nu mocht ik eindelijk weg. Hij zou mij begeleiden.

Ik had zoveel vragen en hij kon ze beantwoorden. Maar hij vertelde maar verder, mijn pogingen om hem te onderbreken werkten niet. Totdat hij mijn vragende ogen zag, eindelijk kon ik er tussenin komen. “Waar ben ik en wie ben jij?”

De man lachte, “Man, weet je het echt niet? Ik ben jouw tolk en ik ga zorgen dat je snel onderdak krijgt in het beste land ter wereld!” Beste land? Hier wilde ik meer van weten. “Aha, ik zal je wel kort inleiden, met een krant erbij” Zei de man. Kijk, dit land wordt in tegenstelling tot jouw land bestuurd door een regering gekozen door het volk.

Om de 4 jaar stemmen ze, en tussendoor moeten de mensen in het parlement hun best doen voor het land. Vindt het volk dat het niet goed is gelukt? Dan worden er bij de volgende verkiezingen andere leiders gekozen.”
Maar worden tegenstanders dan niet opgepakt?” Vroeg ik, “Nee” antwoordde hij. “Zelfs de minderheden hebben veel te zeggen in het bestuur, als je toch tegen bent. Dan is dat je goed recht, daarvoor wordt je nooit opgepakt”

“En die minderheden, hebben die het slecht?” De man twijfelde even en zei het volgende “Voor iedereen zijn er gelijke kansen, rechten en plichten. Het maakt dus niet uit wie je bent, hier is voor iedereen een menswaardig bestaan.”

Flitsen uit een ver verleden kwamen in mij op, vluchtend voor een sterke vijand. Een grote menigte in de hitte, op de vlucht voor wat eigenlijk? Een regering die bepaalde groepen gewoon onderdrukt? Diep in mijn hart was ik toch blij over wat ik had gehoord over dit land, het klonk voor mij als mooie wereld. Verlicht met eerlijkheid.

Ondertussen hoorde ik de man, of ik met hem mee kon gaan. Ik ging mee en vroeg de man om meer te vertellen over dit mooie land. Hij pakte de krant erbij en begon te vertellen, over onderzoekers. Het gedrag van mensen en waarom zij graag een rare man met witte haren als leider willen.

“Al moet je niet alles geloven” zei de man, ik keek hem vragend aan. “Maar het is toch de waarheid?” De man schudde van niet. “Het is maar hoe je het bekijkt, iedereen kijkt anders naar de wereld. Heeft bedoelingen met zijn meningen. Je moet altijd kritisch blijven en iets van meerdere kanten bekijken.”

“Dat is zeker een gevaarlijke mening” was mijn antwoord. Hij lachte en begon te vertellen dat het wel erg was gesteld in mijn land. Het bleek dat alle kinderen op hun scholen dingen als kritisch zijn, iedereen gelijk behandelen en andere verlichte idee?n op school kregen onderwezen. Fantastisch!

We stapten zijn auto in en gingen naar een plaats die hij Ten Whraag noemde. Terwijl we reden kwamen we langs een groot stuk bos met een hek eromheen. Wat was dat in hemelsnaam? De man zag het en begon gelijk te vertellen over de o zo belangrijke natuur in dit land. Over dat mensen er een voorbeeld aan konden nemen en dat er eigenlijk teveel was weggehaald.

Terwijl volgens hem de sleutel van alle problemen in de natuur zit, omdat wij, onze wetten en zelfs onze probleem allemaal een oorsprong hebben in de natuur.” En daarom ommuren mensen de laatste stukken natuur in dit land, om te zorgen dat het niet verdwijnt”

Ik stond perplex, dat een muur om een stuk bos zoveel kon betekenen. Ongelofelijk. Enorm anders vergeleken met mijn eigen land. Waarvan ik alleen nog herinneringen heb in de vorm van vage, nare gebeurtenissen.

Op de krant op mijn schoot zag ik een foto van een boze man met vies wittig haar. Ik vroeg wie het was “Aha, dat is Weert Gilders. De bekende politicus” zei de man en hij begon een spraakwaterval over hem, zijn vrienden en standpunten.

Ik ving op dat hij slecht was, extreem. Hij wou een groep mensen het land uit hebben, had veel medestanders maar ook veel tegenstanders. “Een schande, zo gaan we niet met anderen om. Je moet iedereen behandelen als je zelf zou willen worden behandeld. Met respect en gelijkheid”

Het werd stil, ik dacht na over die rare man. Het land leek zo perfect, maar toch waren er mensen die niet tevreden waren. Maar omdat iedereen gelijk was mag ook hij zijn mening in het bestuur van het land verkondigen, want een deel van het volk heeft hem gekozen.

“Je hoeft niet bang te zijn voor hem hoor” Glimlachte de man, hij roept meer dan hij doet. Ik vroeg hem over de sport, waarom het land zo plat was, of het strafbaar was om te zeggen wat je denkt en wat nou die gekke zwarte dingen waren die mensen in hun mond stopten bij het ziekenhuis.

Met veel plezier vertelde de man, hij liet me huiveren, lachen en ik voelde me sinds lange tijd weer thuis. In een nieuw land, met een compleet andere gang van zaken dan mijn oude thuis. Het leek op de wereld uit de verboden boeken van de filosofen. Zou het dan toch echt bestaan?

Toen draaide de auto een parkeerterrein op. We stopten en de man zei dat hij hier zou regelen dat ik een huis kreeg, geld en nieuws over mijn familie die in andere ziekenhuizen lag. Langzaam kwam het doel van de reis weer in mijn gedachten en ik liep achter de man het gebouw in.

Terwijl ik een stukje floot van een lied dat de man mij had geleerd, iets met “Even heb je voor mij”, was ik benieuwd naar wat dit nieuwe land mij zou brengen, naast vrijheid, een huis en geld. Misschien dat ik mezelf ook terug kon vinden.