De ijsvlakte op de laatste schaatsdag

De 3-daagse van Ankerveen werd een 2-daagse. En later in de middag zelfs een 1-daagse. De schaatsers gleden zich rot, plotseling moesten ze alle afstanden van 3 dagen in 1 dag afleggen. Het ijs begon gevaarlijk te kraken, het is voorbij met de schaatskoorts. Het wordt weer tropisch.

De laatste kan om nog op het ijs te staan en om over 10 jaar (of 2 weken) geen spijt te hebben van dat ik nog geen rondje op de Rijkerswoerdse Plassen had gemaakt. Schaatsen nog even kussen en in de tas gooien, klein broertje en zijn vriend (ja, dezelfde van toen we waren buitengesloten met -10) gingen mee.

Maar het ijs was al begonnen met dooien. De bovenste laag was zo zacht dat elke slag zorgde voor een flinke kraak en wat ijs in de lucht. Er stonden wat borden van onbetrouwbaar ijs, maar eigenlijk voelde het buiten die zachte laag gewoon goed.

En met de flinke Zuiden wind die er stond was het moeilijk schaatsen, maar met de wind in de rug ging het keihard. Zo hard dat het zelfs uitkijken was om niet tegen het vlot of tegen een van de palen in de plas te knallen. Daarna was het weer flink aanpoten tegen de wind in en daarna weer met de wind mee razen.

Nu doe ik met pijn in mijn hart de schaatsen in de tas, zorgvuldig afgedroogd en in het vet gezet. Ze kunnen weer een tijdje op zolder. Hoe lang weet niemand, 10 jaar of 2 weken? IJs laat zich met zachte kraken langzaam smelten, een laatste waaghals rent nog een rondje. De schaatsenfabriek is gered, de schaatskoorts is over.

Terug gezet in het vet, op een zolder van mijn hart.