Mijn fiets heeft een haat-liefde relatie met mij. Over het algemeen kunnen we het goed met elkaar vinden, eens per jaar laat ik hem vertroetelen in een fiets kuuroord bij de fietsenmaker om de hoek van de hoek. En in ruil daarvoor brengt hij mij naar school. Maar soms weigert hij dat te doen.

‘s Winters zit het slot soms vastgevroren en gaat hij pas met enig wrikken open. Alsof hij wil zeggen dat ik het maar lekker zelf mag opknappen. Als het dan weer regent blijkt hij weer te roesten wat ik snel met een busje antiroest spray maar oplos tot de volgende opknapbeurt. Alles ten spijt gaat er dan weer een achteras kapot, met een reparatie die duurder is dan de fiets zelf.

Het is misschien ook de fietsgoden verzoeken als je in een ietwat ‘lollige’ bui een sponsoractie begint voor je fiets. Maar sindsdien lijkt hij wat boos op mij. Hij blijft maar piepen en kraken en ondertussen zwabbert de ketting gevaarlijk. Al blijft hij nog steeds rijden. Halleluja.

Ondertussen kijk ik toch wel rond. Zoals de bestuurder van een oud eendje zich staat te vergapen bij de Ferrari garage sta ik me te vergapen bij een Moof. Zonder slot,bagagedrager en versnellingen. Maar wat is het een mooie fiets, gemaakt uit aluminium met een leren zadel. En een koplamp op zonne-energie waarbij een uur fietsen genoeg is voor 3 maanden licht.

Helemaal perfect met zo’n V-fiets kit erop. Makkelijk fietsen in de tegenwind, here I come! In mijn dromen dan. Want deze combinatie is belachelijk duur, niet praktisch en gaat ook nog eens snel kapot. Tja, daar barst de boel in stukken. Jammer.

Ik rij maar weer verder op mijn fiets. Een blauwe gazelle en hij rijdt, nog.