De eerste zonnestralen van het jaar kwamen alweer aarzelend door het raam schijnen, de vijver was weer zo helder als vorig jaar en dit was weer de eerste lome vrijdag van het jaar. Lekker zonnen in de pauze, pootjebaden in de vijver en lessen waar je soms niks doet. Of een sprookje hoort van de leraar Nederlands die in het naburige Nijmegen woont.

Een vriendin die al jaren geleden naar Frankrijk is ge?migreerd belde eens verward op, ze leek in shock en vroeg om zijn vrouw. Later begon die ook te snikken, beven en het werd net niet gillen maar het was een hele treurnis. Aarzelend vroeg hij waarom de droefheid had toegeslagen, de vader van de in Frankrijk wonende vriendin was zojuist overleden. In Nijmegen, waar hij de oude man woonde.

Een paar dagen later zat hij in het caf? met een vriend en vertelde hij over het tragische verhaal. Het verlies van je vader, waarvan je veel houdt, terwijl je 3000 km verderop zit en niks kan doen. Natuurlijk kun je haar wel een slaapplek aanbieden, maar toch. Het blijft moeilijk om te helpen.

Door dat verhaal herinnerde de vriend zich weer een voorval dat een paar dagen eerder gebeurde. Als racefietsen liefhebber was hij gaan kijken bij een fietsenzaak midden in het centrum van Nijmegen. Een oase van rust midden in het drukke centrum. Totdat opeens de deur openging en er een jongen binnen rende.

“Kom snel, hij is gevallen. Kom, haal hulp!” Er was zojuist voor de winkel een oude man onwel geworden terwijl hij zat te fietsen. De 2 jongens hadden zich over hem ontfermd, maar omdat ze geen telefoon bij zich hadden was er een snel naar de fietsenwinkel gerend.

Met zijn drie?n zaten ze daar bij de man. Probeerden hem zo goed mogelijk te verzorgen totdat de ambulance kwam, maar het was net te laat. Net toen de sirenes te horen waren was de man overleden. Het klonk wel erg bekend in de oren, zei die vriendin niet… Ook een oude man, gevallen van de fiets… Zou het dan?

En het bleek inderdaad zo te zijn, beide mensen kenden elkaar niet. Maar toch was die vriend bij de laatste minuten van de vriendin’s vader. Waar zei dacht dat haar vader alleen, eenzaam gestorven was kon de vriend nu vertellen dat het helemal niet zo geweest was. De man was gestorven met aandacht en liefde van mensen, die hem helemaal niet kenden.

De oude man had het niet zo op buitenlanders en met name Marokkanen. Maar toen hij in levensgevaar was, waren 2 jongens hem als eerste te hulp geschoten. Ze waren van Marokkaanse afkomst. Hoe tragisch ook, in de laatste minuten van zijn leven kwam de man erachter dat hij fout zat. En toen ging alles op zwart.

“Zo, dat was het dan jongens. Mooi dat ik het verhaal toch kwijt kan, ik zit er zo vol van. Een tragisch verhaal met een snik die ook met een kleine lach vertelt kan worden. Een echt Nijmeegs sprookje”. De bel ging. “Prettig weekend” zei hij en we liepen het lokaal uit.

Denkend aan sprookjes, maar meer aan het weekend.

Foto by: Chop1n