Met een kopje thee in de hand kijkt hij naar zijn zwart-wit tv die live beelden uitzendt van de protesten in Teheran. Mensen met groene banden om hun hoofd, met vlaggen zwaaiend. Groepen mensen die gillend vluchten voor de oproerpolitie. Daar zat hij dan, groot ayatollah Ali Khamenei.
Via een oud telexapparaat in de hoek van de kamer kringelen de berichten binnen, Mousavi aanhangers die touwen spannen over de weg om motoren tegen te houden. Doden, gewonden en ambassadeurs van kleine rotlandjes als Nederland die zich weer moeten bemoeien met deze volledig binnenlandse zaak.
Khamenei opent zijn halal laptop om eens te kijken op die site, twitter ofzoiets. Onder genot van zijn kopje thee bekijkt hij de tweets en controleert hij de regeringsaccounts die wat tegengewicht moeten brengen. Maar ze komen niet boven de stortvloed van Mousavi aanhangers uit.
Plots klinkt er een enorme knal, gedachten schieten door de trillende Khamenei heen “Ik ben erbij, die gekken staan voor de deur!” Maar het was loos alarm. Een verveelde mullah kwam nog een pot thee brengen en een brief van ene Verhagen uit Nederland om te praten over de schending van de mensenrechten in Iran. Khamenei gooide de brief in het vuur, kritiek uit minilandjes kon hij er nu niet bijhebben.
Tja, hoe zal het aflopen? Zal er onder Mousavi echt iets veranderen? De hoop op een beter Iran is er, een beter Iran is echter nog ver weg. Maar het is nu toch dichterbij dan de afgelopen 29 jaar.
CCfoto by ManilaRyce
Tweet
Pff, ik moet hier echt weer eens wat vaker komen hoor. Is al een tijd geleden! Misschien dat ik je maar onder mijn linkjes moet plaatsen, dan maak ik het tenminste nog waar.
Cheers!