Een dag die gerekend mag worden tot de meest verregende dag van 2009 was het begin van het weekend. Maar eerst kwam er nog het uiteten van de klas bij. Al weken lang was erover gebrainstormd, gestemd, gezeurd en soms weken niks mee gedaan. En nu was het dan zover, we konden allemaal betalen.

Ok, zo snel ging het nou ook niet. Eerst was er voor mij een hele busreis nodig, midden in de spits en met flinke regen. Het liep dus een beetje uit. Daarna was het even zoeken waar het restaurant ook al weer zat, de buurt waar het zit ken ik net zo goed als de buurt waar ik woon (Het zou kunnen dat ik zelfs beter die buurt ken dan degene waar ik woon).

Met een kort wandelingetje en een beetje ronddolen op zoek naar het restaurant was ik er. Eerst nog een beetje kletsen met iedereen. Beetje kijken naar het restaurant. Een Turks restaurant met pizzaria erbij, mooi aangekleed en alles. Maar toen kwam toch de onvermijdelijke vraag, wat zou ik eens gaan eten?

Na kort nadenken besloot ik toch voor de pizza te gaan. En die maken ze vers, ? la minute voor je klaar. Al wordt het idee van vers wel erg serieus genomen. Want we konden de keuken in om zelf ons deeg te kneden en in de lucht te gooien. Al liet ik het gewoon over aan de kok, om te zorgen dat er geen gewonden zouden vallen.

Een hele show volgde, een bak bloem werd over het deeg heen gegooid. De stukken deeg werden in de lucht gegooid, heen en weer gedraaid en tegen het plafond geslagen. Nog even de roller erover, kusje van de kok en het deeg was klaar. Ik gooide er nog wat op en de pizza kon de oven, en ik kon helemaal wit van de bloem naar de wc om de boel eraf te kloppen.

Teruggekomen was het weer even kletsen en de pizza was na korte tijd alweer klaar. Ik liep er met enige angst naartoe, stel je voor: Straks doet hij dezelfde show alleen dan met tomatensaus. En ik had nog steeds bloemvlekken in mijn gezicht zitten…

Anderen pakten het toch wat exotischer aan en gingen aan de baklava en nog meer heerlijk ruikende gerechten. Had ik ook wel gewild, maar mijn portemonnee was wat aan de krappe kant. En een pizza Obama was ook een prima keuze.
Het eten was alweer bijna op toen de sfeer wat op gang kwam. Er werd wat gekletst, teruggeblikt op het afgelopen jaar en de afgelopen dag. Mensen keken nog even op de kaart voor het toetje en voor mij was het alweer bijna tijd om te gaan omdat ik anders 2 uur moest wachten voor een bus waarbij ik niet een halfuur door de regen moest lopen. Die waardeloze bussen ook…

Snel nam ik afscheid, betaalde mijn deel en ik ging de duisternis in. De laatste bus naar huis tegemoet.

foto by: Chealion