20 Jaar geleden viel de muur en in de drukte van trabantjes, juichende Oost-Berlijners die zich gelukkig waanden met hun eerste kapitalistische sneakers en hamburgers, was er een einde gekomen aan het tijdperk van de Koude Oorlog. Grenzen werden beslecht, muren gesloopt en de beurzen gingen omhoog.

Iets wat voor mij als kind van ’95 bar weinig zegt. Toen ik goed en wel bewust was van wat ik zag was het communisme al jaren dood, kon je alleen nog nagemaakte stukken van de muur kopen en was Oost-Berlijn hard op weg hipper te worden dan West-Berlijn.

Maar toch spreekt het ook voor mij tot de verbeelding. Omdat het eigenlijk hartstikke bizar is om een stad, een land, een continent in twee?n te splitsen met een muur met daarachter een peloton scherpschutters om vluchtelingen neer te schieten. Iets wat je eigenlijk alleen zou verzinnen als er een Lego tafel in het hoofdkantoor van de Communistische partij zat.

Zou het zo kunnen zijn dat de Sovjets op een blauwe maandag op zoek waren naar een oplossing tegen de vluchtelingen, toevallig het neefje van de partijleider met dat kapitalistische Legoski zagen spelen en toen het ijzeren gordijn hebben gebouwd van legosteentjes om het even uit te proberen?

We zullen het waarschijnlijk nooit meer weten, het muurtje van Lego ligt ergens goed verborgen op de zolder van het Kremlin en is in tegenstelling tot de geheime adidas trainingspak van Lenin (nu in gebruik door Castro) nooit meer teruggevonden.

CCfoto by Steve Flamingo