Vrijdag is het kerstgala. Dat betekent dat er weer veel moet gebeuren, of niet. Vorige week werden de kerstlampjes al opgehangen, minder dan vorig jaar. Er moest nou eenmaal worden bezuinigd door de kredietcrisis die ook onze school heeft getroffen.

Natuurlijk is het een traditie dat je iemand vraagt voor het Gala. Die lap ik aan mijn laars. Ik zie wel of ik iemand vraag of niet. In je eentje is wel makkelijker reizen. Ik leef in een uithoek in vergelijking met de rest van de bevolking van de school. Nou ja, dat verzin ik als reden om niemand te hoeven vragen. Terwijl ik gewoon lui ben op dat vlak. Mmm, misschien zou ik het kunnen uitbesteden?

De dresscode is als vanouds black tie. Dus het was tijd om eens het pak te zoeken. Nou ja, pak? Vorig jaar had ik er een geleend. Dit jaar was het toch wel tijd voor een eigen smokingachtig ding. Tijd om even de beste binnenstad van Nederland in te gaan waar je naast all-stars vast ook wel iets voor een Gala vindt.

En dat is inderdaad zo, als je op tijd bent. Alles was uitverkocht. Maar in een klein winkeltje, was nog net een smoking over. En die zat als gegoten. (Dat kleine winkeltje? ehhh, een Zweedse kleding gigant die in de naam de letters h&m draagt)

Nu nog even dat dansen regelen, ik heb op een blauwe maandag. Ergens vorig jaar volgens mij wel ooit een eenmalige lekencursus basispassen stijldans gedaan. Alleen ik ben vergeten waar in mijn hoofd die pasjes zitten. Dat zijn nou eenmaal niet de favoriete dingen om te onthouden.

Uiteindelijk, na het overleven van deze zware hindernissen in de feestdagen jungle is hij er dan eindelijk. Het is iemand waarop ik 9 weken heb gewacht, mijn grote liefde. Ik zou er zomaar een serenade voor zingen. Mijn lieve Kerstvakantie, mooiste van de maand.