Het zag er vanochtend slecht uit voor vandaag. De wolken waren compleet zwart en ze zaten te wachten totdat er mensen buiten kwamen om eens lekker uit te regenen en te hagelen zoals alleen regenwolken in April dat kunnen. Maar net op het moment supr?me werd het opeens licht.
De laatste regenplassen drogen op als de ijsbaan van Sven Kramer in de Sahara en het werd zowaar een lekkere dag. Ondertussen zat Martin Bril in de tuin te zitten met de Volkskrant van gisteren en een laptopje met een buienradar. Een van zijn dochters haalde snel de resultaten van het weerstationnetje op het dak van Huize Bril en Martin had er ongelofelijk de pest in. Rokjesdag komt eraan en aan de dagen ervoor begint elk gesprek op de zelfde manier: ‘H? Martin, lekker weertje vandaag. Is het alweer Rokjesdag?’
Alles had hij al geprobeerd om dat te voorkomen, maar het bleef maar doorgaan. De groenteman, buurvrouw, echt niemand vroeg hoe het met zijn hond ging. Nee, allemaal is het nieuwsgierigheid troef naar de rokjesdag. Vandaag had hij de telefoon in de aanslag. Zijn laatste redding.
Ondertussen zat ik in de tuin te kijken naar de lucht die voor het eerst sinds maanden weer diepblauw was. En ik zat te denken aan hoe Martin Bril in zijn tuin zou zitten. Hoe hij de telefoon in de aanslag had voor zijn laatste plan. Een kennis van hem had bij het weerlabaratorium van het Kremlin gewerkt. Deze had als cadeau voor zijn pension en paar vaten met regengas meegekregen.
Veel mensen denken dat regengas voor geen meter helpt. Maar het werkt wel degelijk, door met een vliegtuigje te vliegen en het gas los te laten vormen er spontaan wolken en een koude Noordenwind en regent het binnen een halfuur. Deze methode is vooral populair bij watermeloenkwekers in de Australische outback, waar de laatste jaren een continu watertekort is.
Maar Martin belde niet zijn vriend met het regengas. Hij zocht in de Gouden Gids, kwam langs loodgieters, paraplufabrieken en coffeeshops met regengarantie. Toch bleef hij doorbladeren op zoek naar zijn oplossing. En toen vond hij de naam die hij al de hele dag zocht en langzaam tikte hij het nummer in terwijl zijn hond vragend kwispelde, wachtend op zijn wandelingetje.
De telefoon begon enkele seconden daarna te rinkelen, te trillen en enge lichtflitsen te geven. Maar toen ik net wou opnemen stopte de telefoon. Ik wist niet wat ik ervan moest denken en ging weer terug de zon in, ondertussen zat Martin tierend in zijn tuinstoel en gooide hij zijn telefoon richting de hond.
Niemand wou die ondankbare taak als rokjesdagvoorspeller, op de eerste zomerdag van de lente.
foto by: ik ben rutger en ik maak foto’s!
