Na al die nachten wachten op ijs. Bij nacht en ontij eruit om te meten hoe dik het ijs was. Al het schaatsnieuws te volgen en alvast aandelen in koek & zopie te kopen op de beurs. Na het zoeken naar schaatsen was het dan eindelijk tijd om op het ijs te staan. Op oldscool Noren.

Eerst was het natuurlijk even zoeken, in de wijk stikt het gelukkig van vijvertjes en slootjes. Dus een plek om te schaatsen zou toch makkelijk te vinden moeten zijn. Na even lopen zagen we het dan, de perfecte schaatsplek. Maagdelijk glad ijs, zo zwart als het zijn moet.

Langzaam, de eerste stapjes het ijs op. Het hield stand. De eerste test was gelukt. Maar nu gaan we er even op springen en het ijs klonk toen niet zo goed meer. Spontaan kwamen er overal scheuren en het ijs kraakt vervaarlijk in hoge toon. Alsof het zeggen wou dat we er af moesten op straffe van een nat pak. Met die watergoden valt ook voor geen meter te onderhandelen zeg.

We gingen verder, over de weg naar de overkant. Daar zagen we perfecte schaatsplek nummer 2. En daar schaatsen al wat mensen op. Dus het zou wel safe moeten zijn. De schoenen gingen uit, de Noren werden ondergebonden. Tijd om voor het eerst sinds jaren weer eens op echt ijs te staan. Om een echte Hollandse Jongen te worden!

En met wat gewiebel in het begin ging het toch aardig. Ik heb altijd geschaatst op van die hockeyschaatsen en dit waren mijn eerste meters op noren ?n natuurijs. Een flinke stap, maar het ging aardig. Na flink wat rijden stond ik al wat rechter. Het ging al best hard en ik dacht: Nu ga ik eens lekker overstappen zoals op tv. Boem, knal, gevallen.

Maar natuurlijk, daarna gewoon weer opstaan en verder schaatsen. Luisterend naar de tonen van het ijs. Die zelf wat waarschuwt maar als het moet je ook genadeloos laat zakken, het stinkende slootwater in. Voorlopig zal het nog wel zo’n vaart niet lopen. En volgende week? Dan gaan we de eerste auto’s op het ijs zien! (Ok, ok, het zullen waarschijnlijk wel van die brommobielen zijn. Maar kom op, die mag je ook wel auto’s noemen.)

Jaren later zal ik nog sappig vertellen, op 1 januari 2009 werd ik een echte Hollandse Jongen op oldscool noren.

Een erg bibberig filmpje met compleet vervormd geluid en die eindigde doordat de batterij er spontaan me ophield (“h?, de batterij is bijna op”). Maar, het is wel echt filmmateriaal van natuurijs in 2009!