Eindelijk, na een dag zwaar lijden onder het gerotzooi met pleisters op mijn handen was hij er dan eindelijk. De grootste uitvinding voor schaafwonden in de afgelopen eeuw: De vloeibare pleister in een spuitbus
En dan denk jij, wat maakt het mij uit of jij, Joca, vloeibare of normale pleisters hebt? Tja, dat is een lang verhaal…

Het begon in de ochtend al, ik nam handschoenen omdat die wonden bij elke aanraking pijn doen. Et voil?, die pleisters bleven plakken aan de binnenkant van de handschoen met nog meer pijn tot gevolg. En dan moesten die handschoenen nog uit ook!

Op school krijg je dan weer de normale reactie type “Wat heb jij nou weer gedaan?” waardoor je een keer of 15 steeds vertelt over die val door de gladde weg. Ondertussen dik je het onbewust wat aan, zwak je wat af op een aantal details etc.

En toen de dag voorbij was zat ik met het probleem van normale bewegingen, als je ook maar iets drukt op de wond krijg ik een pijnscheut. Op je knie zitten voor je te lage kluisje om boeken in te pakken wordt zo een martelgang.

Maar nu is er de vloeibare pleister, waardoor het grootste deel van mijn ergenis al weg is: De pleisters gingen er constant af waardoor de wond weer openlag met alle dingen die er van kwamen. Nu maar hopen dat die wonden ook eens genezen.

*Disclaimer; Deze blog is geschreven in toestand van irritatie. De schrijver stelt zich dus wel erg aan, vindt je niet? Maar vergeef het hem maar, iedereen heeft recht om ergens over te klagen ;-)