Nummer onbekend, dat stond er op het spiegelende schermpje van mijn telefoon. Nou ben ik zo’n type die de telefoon overal voor gebruikt, behalve voor het bellen en ik wordt dus nooit gebeld op m’n mobiel. En nu was ik opeens vier keer gebeld door een onbekend nummer dat niet kon worden teruggebeld.

In mijn gedachten zette ik de telefoon al uit, gooide hem in mijn tas en dacht al aan andere dingen als de champions league finale en wat mijn pincode nou ook alweer was. De rest van de pauze verdeed ik mijn tijd met pasjeskwartet en wat geklets en daarna weer door naar de volgende les. Maar de telefoon stond nog aan.

Terwijl er iemand zenuwachtig, met knikkende knie?n, een boekpresentatie in het Engels stond te geven ging de telefoon midden in het verhaal af. Fantastische timing, van alle minuten op de dag juist deze kiezen. Ik keek nog snel wie er nou gebeld had om daarna de telefoon te moeten geven aan de lerares. Nu stond hij wel uit.

Toen ik naar huis fietste ging de telefoon weer af, maar door de enorme tegenwind had ik geen zin om te stoppen voor een telefoontje en pas bij het wachten op een stoplicht keek ik weer op het scherm: Onbekend nummer. Iemand had me ondertussen al een keer of 10 gebeld, maar wie er achter dat nummer zat wist ik nog steeds niet.

Uiteindelijk werd ik nog een keer gebeld, en deze keer kon ik w?l opnemen waarna er een monotone stem klonk “Hallo, ik ben van de Volkskrant. Kan ik met u spreken aangaande het aflopende proefabonnement als dat gelegen is.” Ik antwoordde een woest nee en hing op.

Volgende mysterie na deze, hoe kwam mijn mobiele nummer bij het callcenter van de Volkskrant terecht?

CCfoto by Darwin Bell