Overal in Nederland staan ze soms enigszins treurig. De brievenbussen van Tnt post. Elk jaar hebben die brievenbussen minder werk en ze zijn al te oud om zich om te scholen voor een andere baan als dat ooit eens nodig is. Treurig wachten ze op hun einde, of op een mooie knal met oud & nieuw.

Daartussen loopt de postbode, ligt gedeprimeerd kijkt hij naar de brievenbus. Zelfs de knaloranje kleur maakt hem niet vrolijker. De allerlaatste full-time postbode die de mensen waarvoor hij post bezorgde nog kende, zou worden ontslagen.

Fietsend door het Groningse land dacht hij na, over zijn uitstervende beroep, over de part-timers die het moeten opknappen tot het faillisement. En over die straat waar het nu bedroevend gesteld is met de postbezorging. De echte postbode was al jaren verdwenen en nu werd de post bezorgd door een of ander uitzendbureau.

Een compleet drama, brieven en tijdschriften werden continu verkeerd bezorgd. Tot zelfs de andere kant van de stad. Rekeningen verdwenen in het niks, dure tijdschriften kwamen bij de verkeerde mensen terecht. Ondertussen waren er al deurwaarders langs geweest om die verdwenen rekening te innen en toen mocht hij het opknappen.

In een dag was alles weer zoals het hoorde en de straat was weer tevreden. Maar de postbode wist dat er nog vele straten waren als deze. Met een belachelijk slechte postbezorging, waar buren elkaars nieuwe creditcard per post kregen inclusief code en je je verkeerd bezorgde post als verloren kon beschouwen.

De directie van Tnt post denkt nu alleen maar aan het klimaatneutraal maken van hun toko, maar ze vergeten dat er ook nog goed moet worden bezorgd. Vrolijk strooien ze met geld, ontslaan ze de beste postbodes en zorgen ze voor een totale chaos in de bezorging.

De oude postbode zuchtte nog eens diep en reed verder het platte landschap in. Tijd om voetballen te kijken.

CCFoto by yhoitink