Deze post is eerder verschenen als column op Sevendays.nl

Ik probeer de supermarkten en pleinen zoveel mogelijk te ontlopen de laatste tijd. Het is een geen acute aanval van plein-en-supermarktvrees, maar een andere angst. Nu het WK eraan komt, wordt er een enorme bak aan prullaria boven Nederland uitgestort.

Vier jaar geleden waren de wuppies leuk, de welpies waren twee jaar daarna ook nog wel aardig. Nu zijn er veertien verschillende acties en ik word doodgegooid met oranje juichbandjes, bungels, toeters, voetballende kerstbomen en wat al niet meer. Als ik dan de supermarkt uit ben, ben ik nog steeds niet veilig. Op elk plein staat nu een campagneteam dat zelfs mensen zonder stemrecht volhangt met Balkenende-stickers, plastic PvdA-rozen en oranje rekenmachines met het gezicht van Mark Rutte erop.
Wanneer ik in deze weken naar de supermarkt ga om een pakje kauwgom te kopen, kom ik terug met drie kilo aan voetbalgogo’s en twee blikken SP- tomatensoep. Het pakje kauwgom ben ik dan al lang kwijtgeraakt in mijn poging om de supermarkten en pleinen te ontvluchten.
Ondertussen groeit thuis de berg met campagnefrutseltjes en oranjegadgets. Het zijn er al zoveel geworden dat de kleine kinderen in de buurt gestopt zijn met sparen. Puur uit moedeloosheid. Achter dranghekken gaan staan bij de supermarkt zoals bij de voetbalplaatjes gebeurde, is allang verleden tijd.
Zelf dacht ik erover om mijn berg ritueel te verbranden, maar dat kon ik niet meer over mijn hart verkrijgen toen een pratende GroenLinks-folder zei dat rituele verbrandingen van plastic spullen het gat in de ozonlaag nóg groter maken. Het milieu mag ook niet de dupe worden van deze berg rotzooi.

Daarom probeer ik de supermarkten en pleinen maar te ontlopen om niet nog meer onnodige spullen te krijgen. De vuilnisbak heb ik al volgestort en ik probeer nu met mijn laatste krachten de overgebleven pletterpetten erin te persen op een manier zoals ik dat normaal doe met mijn bagage als ik op vakantie ga.

Ik hoop op een goede afloop.

CCfoto by screenpunk