Wat was ik trots toen ik als klein kleutertje mijn eerste eigen fotocamera kreeg van mijn ouders. Een echte samsung, toen op weg om zijn imago van Koreaans ramsjmerk af te schudden en met dunne zwarte telefoontjes hielden ze zich toen nog helemaal niet bezig.

Een tof ding, compleet met flitser, anti-rode ogen coating op de lens en zelfs autofocus. Waar in kleine witte lettertjes iets van Samsung 35mm op stond. Geen flauw idee wat dat nou betekende, ik kon er me helemaal mee uitleven. Flitsje hier, klikje daar.

Niemand was veilig voor de kleine Joca met zijn camera, en als het rolletje dan vol was met 36 foto’s was er zo’n knopje om dat ding terug te spoelen. Een zacht zoemend geluid met op het eind het oplichten van een oranje lampje op de camera.

Dan naar de fotowinkel om het rolletje te laten ontwikkelen en weer een nieuw kodak rolletje te kopen. Dan in spanning een paar dagen wachten om uiteindelijk zo trots als een pauw de zelfgemaakte foto’s te laten zien waarna ze zorgvuldig in een fotoalbum werden geplakt.

En dat was krap 8 jaar geleden in het pre-digitale tijdperk voor de foto’s. Ik heb het nog net meegemaakt totdat we overgingen op een digitale camera met een schermpje. Nadeel was wel dat dat ding batterijen vrat in vergelijking met de oude camera die 2 jaar door ging op 2 batterijen.

Nu zit ik met een telefoon in de hand een foto te maken van mijn oude camera die naast mij staat. De rolletjes zijn op dus er zit niks anders op dan mijn telefoon gebruiken. Kodak stopt met het maken van rolletjes, na meer dan 70 jaar komt een tijdperk dan toch ten einde.

Toch maar eens wat rolletjes inslaan nu het nog kan. De kleine Joca die je omverflitst komt terug!