Een koude wind giert, kerstmuziek klinkt en ik hou mijn handen warm aan een bekertje chocolade melk en poffertjes. Dat de wind en muziek uit een bandje komt en dat het ik niet eens chocolade melk lust kan me niks schelen. Even, heel even, heb ik het gevoel dat er winter is.

Maar het allerleukste is natuurlijk de ijsbaan in het Openluchtmuseum. De baan die de laatste jaren steeds groter is geworden en waar het altijd, vorst of geen vorst, valt te schaatsen zonder in een wak terecht te komen. Omdat niet alles zoals vroeger hoeft te zijn.

In de middag was het drukte troef. Ik werd meegesleurd door kleutertjes die voor het eerst op het ijs stonden en hulp vonden in mijn sjaal. En als ik net van ze af was werd ik weer omver geschaatst door de trotse ouders die een foto namen en een kreetje slaakten in de trant van “Kijk! Hij/Zij/Het kan schaatsen. Zonder batterijen!”

Maar na 19:00 valt er prima te zwieren en te zwaaien. Op een lege baan die bijna helemaal voor jezelf is. Ik vergat bijna dat Vitesse weer een collectieve wanprestatie heeft geleverd. Ai.