Een koude wind uit het noorden, de temperatuur zakt. In de snijdende wind ben je dan buiten. Eigenlijk om het vuilnis buiten te zetten, maar het slootje ziet er wel erg hard uit. Met de schaatsen om je nek spring je het ijs op. Koud? Kom op, vroeger was het pas koud. Alleen was dat voordat er een luid ‘krak!’ klonk en je door het ijs zakte.

De laatste jaren is het gebleven bij slappe winters, maar de eerste ijsdagen sinds 2003 komen er weer aan. Schaatsenwinkels draaien overuren en proberen het tekort aan schaatsen aan te vullen met friese doorlopers van opoe. En het lijkt erop dat zelfs de schaatsen van koeienbotten uit de musea worden geroofd.

En ik heb een probleem, mijn schaatsen zijn dit jaar net te klein geworden. Bij het Openluchtmuseum kun je ze gewoon gratis lenen, maar op de sloot om de hoek niet. Ergens op zolder moeten nog de schaatsen van Evert van Benthem liggen. Hoe die daar terecht zijn gekomen is een ander verhaal…

Maar die dingen moeten weer eens nodig geslepen worden, net nu de schaatswinkels overuren draaien en niet meer weten wat het woord crisis betekent. Amai, wat moet ik nu? Zelf slijpen gaat moeilijk worden aangezien er thuis zelfs niet een messenslijper is.

Tuurlijk, zonder schaatsen kun je ook het ijs op. Maar Noren geven toch de kick. Iedereen voorbij razen op de sloot en hopen dat je door de scherpte van de ijzers niet het ijs kapot aan het rijden bent (waarbij je de schaatsen vervloekt als je door het ijs heen gaat)

Wacht eens even, in de prehistorie gingen ze toch schaatsen op botten? Op naar de diepvrieskip!

foto bron; http://www.flickr.com/photos/ulink/94582297/