Er was weer strenge vorst op de plek waar ik woon. Dus nog even de kans om de laatste dagen nog wat ijs mee te pakken. Aangezien het maandag alweer gaat dooien. En dat ging heerlijk, de noren gleden als vanzelf de hele vijver door, al struikelde ik wel over een berg sneeuw die bevroren was maar nog zacht leek. Ai.

Maar schaatsen zorgt ook voor een flinke eetlust. En na wat gerommel met de veters van de Noren was het tijd voor warme chocomel met een lekkere koek (bij gebrek aan een Koek & Zopie tent op de sloot). Aangekomen voor de deur zou het dan een kwestie van sleutelpakken zijn geweest. Alleen was de sleutel er niet.

Daar stond ik dan, buitengesloten met mijn kleine broertje en zijn vriend die ook mee was gaan schaatsen. Ouders weg en de buren met de reservesleutel waren op vakantie. Waarom hebben we zulke goede sloten gekocht!? Het werd al kouder en kouder en uiteindelijk besloten we te kijken of we bij die vriend konden komen.

Na een flink stuk lopen -de fiets stond in de tuin, afgesloten met een garagedeur met slot- kwamen we dan eindelijk bij vriend’s huis. Alleen zat achter de schutting op slot en de sleutel deed het niet op de voordeur. Neeeeee….

We waren geen stap verder gekomen, verkleumd en verhongerd. Hoe zouden we het redden in een temperatuur van -7 met niks dan een tas met schaatsen. In mijn hoofd zat ik al gerechtjes te bedenken op basis van kleine kindertjes, maar dat leek me toch niet helemaal culinair verantwoord.

Uiteindelijk kwam er een herrinnering van gym op de basisschool, de pietenacademie waarbij je moest klimmen. Als ik op zo’n stomme kast kan klimmen moet het ook op een schutting kunnen. En zo geschiedde, hopend dat dat ding niet zou inzakken klom ik erop, viel er bijna af en met een sierlijk sprongetje stond ik in de tuin. We’re in!

De vriend gaf ons een vorstelijk onthaal en we konden ons eindelijk lekker opwarmen. Na een tijdje werd het toch echt tijd om eens te kijken of de buren terug waren. En met pijn in ons hart gingen we de kou in. Thuisgekomen was er nog steeds niemand. Maar na een halfuur kwamen de buren opeens thuis. We konden eindelijk naar binnen, de ijspegeltjes hingen al aan mijn neus.
Volgende keer dat dit gebeurt neem ik een camera mee, als Eddy Zo? het kan moet ik het toch ook kunnen. Het is in ieder geval beter dan over een schutting klauteren na een uur koukleumen in de hoop op een sleutel.

Of misschien is het gewoon handiger om de sleutels niet te vergeten…

Foto by: Bohman