In de vroege morgen van 8 Januari kwam ik op het slagveld. Ik verzamelde nog wat munitie en met de rest van m’n kameraden waren we de aanval aan het voorbereiden. Op een whitboardje werd nog even de strategie uitgelegd, de laatste rekruten kwamen eraan. Bijna klaar om te beginnen.

Het was een ijzige stilte. De vlakte was leeg en stil. We wachtten op onze vijand, waar was die gebleven? Hadden ze zich verborgen in het slagveld of hadden ze al opgegeven? Uit verveling werd de voorraad munitie nog maar eens bijgeteld en aangevuld.

Maar toen klonk er licht gekraak, we konden ten aanval trekken. Als een enorme menigte bemand met sneeuwschep en tientallen sneeuwballen gingen we de vijand te lijf. Snel even heen en weer springen om die witte dingen te ontwijken en nog even een bruggo inzepen. (Nou ja, daar ben ik dan weer te aardig voor)

Lange tijd bleef het gaan om hard tegen hard. Sneeuwballen vlogen in het rond en niet iedereen bracht het er levend van af. Maar ze streden voor een rechtvaardig doel, ondertussen weer wat sneeuwballen draaiend. Er leek geen eind aan te komen, tot er een luide zoemer klonk.

De oorlog is voorbij, de les is weer begonnen