Deze post is eerder verschenen als column op Sevendays.nl
Ik logeerde afgelopen week bij vrienden in Haarlem en kwam ik op een ochtend op straat twee mensen tegen. Ze zagen er moedeloos uit, maar toch zwaaiden ze naar mij.
Ze vroegen: ‘Vous pouves nous aider?’ en lieten me een briefje met een adres zien. Ik heb wel wat vertrouwen in mijn Frans en met Google Maps op je telefoon kun je zonder enige kennis van straten iedereen de weg wijzen. Dus ik zei vol vertrouwen ‘oui’ en ging ik aan de slag.
Op volle snelheid tikte ik het adres in op mijn telefoon, terwijl ik wat Franse woordjes uitkraamde die iets als ‘even wachten’ zouden moeten betekenen. Vol verwachting tikte ik op zoeken en wachtte op de route op het scherm. De Fransen werden al wat ongeduldig, toen er opeens op het scherm ‘Locatie bestaat niet’ stond.
Ik besloot ze maar naar de VVV te sturen, maar het enige wat ik wist was de (nogal lange) weg naar het centrum. Met handen, voeten en gebrabbel wees ik de weg en waarschuwde dat ze beter l’autobus konden nemen omdat het nogal ver was. Ze knikten alsof ze het snapten, mompelden wat over un garçon gentil en gingen op weg.
Hoofdschuddend zag ik dat ze de bushalte finaal voorbij liepen. Ze hadden kennelijk besloten dat het best wel te voet kon, of had ik nou per ongeluk gezegd dat ze de bus beter niet konden nemen? Ik wilde er liever niet meer aan denken. Mijn vertrouwen in Google Maps en mijn Frans was gezakt tot onder nul.
