Een krant is een hopeloos verouderd medium, er zijn te veel mensen voor nodig, het materiaal is duur en niet interactief en het spreekt jongeren niet meer aan. Internet is de toekomst, of anders die rare E-paper. Maar ondertussen blijf ik mijn krantje lezen, is het nieuws dat een rechtszaak wordt betweet door een journalist en gaat het leven weer verder.

Natuurlijk, die kranten hebben het moeilijk. Maar het ligt ook aan de mensen zelf dat niemand onder de 30 meer een betaalde krant lijkt te lezen. Bijvoorbeeld mensen die de Telegraaf uitdelen, bij het ABN Amro Tennis Toernooi waren ze er ook weer en ik als leesverslaafde wou wel een gratis krantje.

Toen ik vroeg om een krant keek de man in de stand mij aan met een blik alsof ik gestoord was. Er gebeurde een paar minuten niks en toen kreeg ik een krant uitgereikt. Niks verkooppraatje, wegwezen moest ik! En ondertussen probeerde ze mensen te verleiden die waarschijnlijk al lang een abbonement hebben.

Vandaag weer hetzelfde, alleen dan met mijn broertje. Weer een glazige blik en hij werd weggejaagd. Ja, zo snap ik wel waarom niemand meer wil betalen voor een krant. Waarom zeuren dat te weinig jongeren een krant lezen als je ze geeneens een proefnummer gunt.

Die Telegraaf mag van mij vertrekken. Ik vond het altijd al een slechte, schreeuwerige en rommelige krant. Maar nu neem ik niet eens meer de moeite hem te gaan lezen. Televaag… waarom de televisie in als niet eens een krant behoorlijk winstgevend kan worden gemaakt tot in de toekomst?

Ondertussen ga ik maar verder in de Volkskrant, Nrc en de Gelderlander. Die kijken tenminste niet naar mij met glazige ogen als ik een krant lees. Maar die werven ook op een andere manier lezers, via internet. Je moet toch wat.