Vandaag was het een grote dag. Onze Joca mocht kijken voor een nieuwe gitaar, hij gaat afscheid nemen van zijn oude vertrouwde gitaartje waarmee hij als klein jochie leerde tokkelen. Daarom beste gitaar, een ode aan jou!
Gitaar, je was er altijd voor mij. In een hoesje, uit een hoesje, ontstemd en soms met geluk helemaal gestemd. Je hebt je trouw gehouden aan je taak. Maar soms had je pech lieve gitaar, een vliegende sleutelhanger die een lelijke buts in de lak gaf bijvoorbeeld.
Ik ga je missen gitaar. Stel je voor, straks speel ik met een ander en komt er geen zuivere toon uit. Wat dan? Dan gitaar, zal ik je van de zolder af moeten halen. Afstoffen. Stemmen. enz.

Tot zoverre de ode aan mijn oude gitaar.

Want een nieuwe gitaar is ook niet zomaar uitgezocht, eerste een hele reis naar doetichem. (Bus,trein, vertraging, lopen, nog meer lopen) Maar dan ook de enorme hoeveelheid gitaren. Gelukkig was mijn ‘gitaarlerares’ (alias; speelmaatje =D) erbij om een beetje te gidsen in het woud van gitaren.
Na anderhalf uur spelen, proberen, aanvoelen en wegleggen waren er 3 gitaren over voor de finale.

En die finale zie je volgende week, sms nu alvast op jouw favoriet (6o cent per ontvangen bericht, reacties zijn gratis). Ondertussen ga ik in bad, ik was zo gek om vanuit het centrum te gaan lopen naar huis. Helaas duurde dit wat langer dan verwacht, namelijk een uur flink doorstappen. Maar ik kan nu geen stap meer zetten…