Deze post is eerder verschenen als column op Sevendays.nl

Op de plek waar ik deze column schrijf had het welgeteld een hele maand niet meer gesneeuwd. Geen stuifsneeuw, geen plaksneeuw en er is zelfs geen natte sneeuw gevallen. Het is een wonder en ik ben er blij mee. Toen ik weer wat zonnestralen zag besefte ik pas dat ik die sneeuw al een maand of twee spuugzat was.

Piet Paulusma en Erwin Krol maakten mij nog blijer, het zou deze week heerlijk zonnig worden en een waar begin van de lente. Een beetje fris, maar vergeleken met de afgelopen maanden vind ik alles warm. Ik stapte voor het eerst sinds lange tijd weer eens zonder tegenzin op de fiets.

Tijdens het korte ritje dat ik toen maakte scheen de zon eerst heerlijk, kwam er daarna een tropische stortbui over me heen waar ik net niet in verdronk en als afmaker draaide de wind zodat ik helemaal omvergewaaid op school kwam. Ik had nog geluk, want daarna begon het opeens keihard te sneeuwen en hagelen.

Terug naar huis kreeg ik gelukkig geen hagelbui over mij heen, maar wel weer een flinke tegenwind die me bijna het fietspad afwaaide, een tropische regenbui en daarna een flauw voorjaarszonnetje voor de troost.

Nou kan ik de weermannen en weervrouwen boze brieven schrijven omdat er weer eens niks klopt in hun weerbericht. Maar het antwoorden dat je dan terugkrijgt is één zin: April doet wat hij wil. Een van die oude weerrijmpjes die ondanks de klimaatverandering toch nog blijven kloppen.

CCfoto by roel1943